جدال میان قدرت‌های تجدیدنظرطلب و حافظ وضع موجود، گاهی بی‌ثباتی را برای نظام بین‌المللی به ارمغان آورده که هزینه‌های زیادی را به سایر بازیگران تحمیل کرده است. اکثریت صاحب‌نظران واقع‌گرایی مقصران این امر را قدرت‌های تجدیدنظرطلب می‌دانند و تجویز آنها مهار این قدرت‌ها به‌مثابه برهم‌زننده نظم است. همچنین برخی از آنها قدرت‌های متوسط را تجدیدنظرطلب نمی‌دانند. در این پژوهش تلاش شده است تا با تحلیل گونه‌ای متمایز از قدرت‌های تجدیدنظرطلب که به دنبال برهم‌زدن نظم بین‌المللی نیستند مرزبندی دقیق‌تری میان برهم‌زنندگان نظم و دیگر تجدیدنظرطلبان ارائه کنیم. همچنین در عرصه سیاست‌گذاری درک دقیقی از فرایند گذار نظم بین‌الملل بدست آوریم. بنابراین پرسشی که در این تحقیق به آن خواهیم پرداخت، این است. چگونه نقش میانجی آفریقای جنوبی و برزیل در سیاست‌خارجی منجر به تمایز آنها با دیگر قدرت‌های تجدیدنظرطلب شده است و بر رفتار راهبردی آنها در نظام بین‌الملل تأثیر گذاشته است؟ فرضیه این تحقیق بر این اصل استوار است که برزیل و آفریقای جنوبی به‌عنوان قدرت‌های تجدیدنظرطلـب میانجـی، به تــحول نــهادی گــسترده از طریق بــسیج شبکه‌های جایگزین و بهره‌گیری از شبکه ائتلافی تمایل دارند و راهبرد آنها در ایجاد تغییر در نظام بین‌الملل بر موقعیت‌یابی در نظم نهادی، هم‌زیستی مسالمت‌آمیز و ایجاد شبکه‌های جایگزین استوار است. در این تحقیق دو مورد برزیل و آفریقای جنوبی ( ۲۰۰۵-۲۰۲۳) به روش توصیفی و تحلیلی مورد پردازش علمی قرار گرفته است که مبتنی بر آن، رویکرد آنها در دو سطح منطقه و جهانی مورد بررسی قرار گرفته و به نقش‌های کارگزاری و دسترسی آنها و مولفه‌های قدرت‌های متوسط در نظام بین‌الملل خواهیم‌پرداخت.