در دنیای امروز که رقابت‌ در حوزه تصویرسازی و اعتبار ملی شدت یافته، برندسازی ملی به‌عنوان ابزاری کلیدی در ارتقاء جایگاه کشورها در نظام بین‌الملل مطرح است. برندسازی ملی، فراتر از یک مفهوم تبلیغاتی، فرایندی استراتژیک است که هویت، ارزش‌ها و توانمندی‌های یک ملت را در قالب تصویری یکپارچه و مثبت به جهانیان معرفی می‌کند.

در این میان، وزارت امورخارجه به‌عنوان مجری سیاست خارجی، نقشی محوری در برندسازی ملی می‌تواند ایفا کند؛ چرا که انواع مختلف دیپلماسی و بویژه دیپلماسی عمومی تعاملات بین‌المللی بستری مناسب برای نمایش توانمندی‌ها و تقویت وجهه جهانی کشور را فراهم می‌آورد. این پژوهش با هدف طراحی الگویی بومی و کارآمد برای برندسازی ملی ایران توسط وزارت امورخارجه، با استفاده از روش نظریه داده بنیاد به بررسی ظرفیت‌ها، چالش‌ها و راهکارهای موجود در این حوزه می‌پردازد.

پژوهش حاضر با رویکرد کیفی و بهره‌گیری از مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته با 21 نفر از متخصصان و مدیران حوزه رسانه، صادرات، برندسازی و دیپلماسی، داده های مورد نیاز را گردآوری و با روش کدگذاری باز، محوری و انتخابی تحلیل کرده است. در خلال مصاحبه‌ها، 1215 کد اولیه، 132 کد محوری و 49 مقوله به دست آمد. در این مدل دیپلماسی برندآفرین به‌عنوان مقوله مرکزی استخراج شد و شرایط علّی، مداخله‌گر، زمینه‌ای و استراتژی‌ها و پیامدهای حاصل از اجرای استراتژی‌ها که شناسایی آنها از اهداف فرعی این پژوهش می‌باشند بیان گردیده‌اند. معرفی مقوله دیپلماسی برندآفرین و پرداختن این پژوهش به ابعاد این مقوله از نوآوری‌های این پژوهش می‌باشد که خود می‌تواند سرفصل مهمی برای تحقیات آتی پژوهشگران دیگر قرار گیرد.