تحقیق حاضر با هدف بررسی تأثیر هوش مصنوعی بر دیپلماسی تجاری و باز‌آرایی زنجیره‌‌های تأمین جهانی، در پی پاسخ به این پرسش کلیدی است که چگونه فناوری‌های نوین، به ‌ویژه هوش مصنوعی ، سیاست‌‌گذاری تجاری کشور‌ها را باز‌تعریف می‌کنند. مقاله با بهره‌‌گیری از دو چارچوب نظری «نوکارکردگرایی» و «اقتصاد سیاسی بین‌‌الملل با تمرکز بر نوآوری فناورانه»، نشان می‌دهد که هوش مصنوعی تنها یک ابزار فناورانه نیست، بلکه سازوکاری ساختاری برای تنظیم‌‌گری جهانی، اعمال قدرت نرم و رقابت ژئوپلیتیکی در حوزه تجارت بین‌الملل محسوب می‌شود. مفاهیم اصلی مانند دیپلماسی تجاری، زنجیره تأمین جهانی و حکمرانی فناورانه در ارتباط با هوش مصنوعی تعریف شده و در ادامه، نقش این فناوری در چهار سطح دیپلماسی تجاری شرکت‌‌های کوچک و متوسط، شرکت‌‌های چند‌ملیتی، نهاد‌های صنفی و حکومت‌‌ها تحلیل شده است. همچنین، با استناد به مطالعات تطبیقی و شواهد تجربی، چهار فرضیه مقاله در زمینه تأثیر هوش مصنوعی بر سیاست تجاری و ساختار‌های دیپلماتیک اقتصادی تأیید گردید.  در بخش تحلیل سیاستی، پیشنهاد‌هایی برای ایران ارائه شده که شامل تدوین راهبرد ملی هوش مصنوعی-محور، توانمند‌سازی نهاد‌‌های تجاری، مشارکت فعال در تنظیم استاندارد‌های جهانی، توسعه دیپلماسی فناوری چند سطحی، و تقویت پژوهش‌‌های آینده‌نگر میان‌ رشته‌‌ای است. در نهایت، این مقاله چارچوبی جامع برای تحلیل رابطه میان فناوری و دیپلماسی در عصر دیجیتال ارائه می‌دهد.