فصلنامه سیاست خارجی

فصلنامه سیاست خارجی

رویکرد مقایسه‌ای سیاست خارجی روسیه به حکومت اول و دوم طالبان در افغانستان

نوع مقاله : مقاله پژوهشی

نویسندگان
1 استادیار گروه روابط بین الملل دانشگاه بین المللی اهل بیت
2 دانشیار مطالعات منطقه ای دانشگاه امام حسین ع
3 دانشجوی کارشناسی ارشد روابط بین الملل دانشگاه اهل بیت
10.22034/fp.2026.2069644.2532
چکیده
خروج ایالات متحده از افغانستان و شکل‌گیری خلأ قدرت پس از آن، زمینه‌ساز رقابت میان بازیگران بزرگ در این کشور شد. در این میان، روسیه به‌عنوان یک قدرت منطقه‌ای و جهانی تلاش کرده با تقویت روابط خود با طالبان، نفوذ سیاسی و استراتژیک‌ خود را در افغانستان و فراتر از آن گسترش دهد. در دوره نخست حاکمیت طالبان، سیاست خارجی روسیه عمدتاً بر نگرانی‌های امنیتی و حفظ ثبات منطقه‌ای متمرکز بوده که جنبه‌ای محافظه کارانه به سیاست خارجی روسیه بخشیده بود. با وجود این در دوره دوم، با خروج ایالات متحده و بازگشت طالبان به قدرت بی‌ثباتی و عدم قطعیت در سطح منطقه‌ای افزایش یافت که روسیه را وادار به سیاستی فعالانه‌تر کرد. در این بستر، روسیه کوشید تا منافع امنیتی، ژئوپولیتیکی و رقابتی خود را در برابر قدرت‌هایی چون چین، ایالات متحده و تا حدودی پاکستان حفظ کند. پرسش اصلی پژوهش این است که سیاست خارجی روسیه نسبت به طالبان در دو دوره چه شباهت‌ها و تفاوت‌هایی دارد؟ که در پاسخ باید گفت که پژوهش حاضر به دنبال مقایسه نظام‌مند سیاست خارجی روسیه در قبال دو دوره حاکمیت طالبان بر پایه نظریه رئالیسم تهاجمی و تمرکز بر متغیرهایی چون آنارشی، رقابت قدرت‌های بزرگ و هژمونی منطقه‌ای است. یافته‌ها نشان می‌دهد که رویکرد مسکو از تقابل و انزوای ایدئولوژیک در دوره اول به تعامل راهبردی و عمل‌گرایانه در دوره دوم تغییر یافته که مهم‌ترین علل آن بهره‌گیری از خلأ قدرت پس از خروج آمریکا، مهار تهدید داعش خراسان و تثبیت هژمونی منطقه‌ای روسیه در آسیای مرکزی بوده است.
کلیدواژه‌ها
موضوعات

عنوان مقاله English

A Comparative Approach to Russia’s Foreign Policy Toward the First and Second Governments of Taliban In Afghanistan

نویسندگان English

Hadi Tajik 2
Frozan Amiri 3
2 Associate Professor,Department of Regional Studies,Imam Hussein Uniersity,Tehran Iran
3 M.A student in IR Ahlul Bayt International University
چکیده English

The withdrawal of the United States from Afghanistan and the subsequent power vacuum paved the way for rivalry among major actors in the country. In this context, Russia, as both a regional and global power, has sought to expand its political and strategic influence in Afghanistan and beyond by strengthening its ties with the Taliban. During the first period of Taliban rule, Russia’s foreign policy was primarily focused on security concerns and maintaining regional stability, which rendered its approach largely passive. However, in the second period—marked by the US withdrawal and the Taliban’s return to power—regional instability and uncertainty increased, compelling Russia to adopt a more active policy. Within this environment, Russia has sought to safeguard its security, geopolitical, and competitive interests against powers such as China, the United States, and to some extent Pakistan. The main research question is: what are the similarities and differences in Russia’s foreign policy toward the Taliban in these two periods? In response, this study aims to systematically compare Russia’s foreign policy toward the two periods of Taliban rule based on the theory of offensive realism, focusing on variables such as anarchy, great power rivalry, and regional hegemony. The findings indicate that Moscow’s approach has shifted from confrontation and ideological isolation in the first period to strategic engagement and pragmatism in the second. The most important reasons for this shift include exploiting the power vacuum left by the US withdrawal, containing the threat of ISIS-Khorasan, and consolidating Russia’s regional hegemony in Central Asia.

کلیدواژه‌ها English

Islamic Emirate
Russian Foreign Policy
Neorealism
Power Maximization
Regional Influence

مقالات آماده انتشار، پذیرفته شده
انتشار آنلاین از 13 مهر 1405