در این پژوهش، با تمرکز بر دوره پس از سقوط کابل در ۲۴ مرداد ۱۴۰۰ و بازگشت طالبان به قدرت، مواضع و سیاست‌های چین و روسیه در قبال طالبان به‌صورت تطبیقی بررسی می‌شود. داده‌های اصلی این مطالعه، نطق‌های نمایندگان و سفرای دو کشور در نشست‌های رسمی شورای امنیت سازمان ملل متحد است. پژوهش حاضر با استخراج و تحلیل مضامین کلیدی در ده نشست منتخب ( از شهریور ۱۴۰۰ تا خرداد ۱۴۰۴)، الگوهای محوری سیاست خارجی را شناسایی کرده و تحول این سیاست‌ها را بر اساس روایت‌های بازسازی‌شده تبیین می‌کند. یافته‌ها نشان می‌دهد که با وجود پذیرش واقعیت سیاسی جدید افغانستان از سوی هر دو کشور، سیاست‌های چین و روسیه نسبت به طالبان متمایز بوده و مسیر و سرعت سازگاری آن‌ها با این واقعیت تفاوت داشته است. روسیه با رویکردی واقع‌گرایانه و با تأکید بر توان و کنترل امنیتی طالبان، در سال 1404 حکومت جدید افغانستان را به رسمیت شناخت و اولویت‌های ژئوپلیتیکی را بر ملاحظات حقوق بشری ترجیح داد. در مقابل، چین محتاطانه‌تر عمل کرده و با تأکید بر ضرورت هدایت طالبان، ثبات سیاسی و بازسازی اقتصادی افغانستان را بخشی جدایی‌ناپذیر از راهبردهای کلان منطقه‌ای خود تلقی می‌کند. افزون بر این، چین به دلیل مواجهه با تهدیدات امنیتی ترکیبی و برخورداری از اهرم‌های متنوعی مانند حمایت اقتصادی و فناوری، چشم‌انداز تعامل فراگیرتر و بلندمدت‌تری با طالبان نسبت به روسیه دارد؛ در حالی که ابزارهای روسیه عمدتاً به حوزه مشروعیت‌بخشی محدود می‌شود و در ازای آن راهبردهایی کوتاه‌مدت، عملیاتی و مبتنی بر همکاری دو‌جانبه را در دستور کار مشترک قرار می‌دهد.