پژوهش حاضر با هدف تبیین و تحلیل نقش هوش مصنوعی در سیاست خارجی و امنیت ملی ایالات متحده آمریکا در بازه زمانی ۲۰۲۱ تا ۲۰۲۵ انجام شده است. پرسش اصلی تحقیق این است که فناوری‌های هوش مصنوعی چه نقشی در شکل‌دهی به سیاست خارجی و امنیت ملی ایالات متحده ایفا کرده‌اند و این نقش چگونه در چارچوب رقابت قدرت‌های بزرگ، به‌ویژه با چین و روسیه، قابل تبیین است. چارچوب نظری پژوهش مبتنی بر نظریه نوواقع‌گرایی در روابط بین‌الملل است که بر ساختار آنارشیک نظام بین‌الملل، رقابت برای بقا و افزایش قدرت نسبی دولت‌ها تأکید دارد. روش تحقیق، کیفی با رویکرد توصیفی–تحلیلی و مبتنی بر تحلیل محتوای کیفی و بررسی روندهاست. داده‌ها از طریق مطالعه اسناد رسمی دولت ایالات متحده، گزارش‌های اندیشکده‌ها و منابع علمی معتبر گردآوری شده‌اند.یافته‌های تحقیق نشان می‌دهد که هوش مصنوعی به بخشی جدایی‌ناپذیر از سیاست خارجی ایالات متحده تبدیل شده و در حوزه‌هایی همچون امنیت سایبری، روایت‌سازی بین‌المللی، دیپلماسی دیجیتال و عملیات نظامی هوشمند به کار گرفته شده است. این فناوری با افزایش توان پردازش و تحلیل داده‌های عظیم، دقت و سرعت تصمیم‌گیری‌های راهبردی را ارتقا داده است. همچنین، ایجاد نهادهای تخصصی و همکاری میان دولت، شرکت‌های فناوری و اندیشکده‌ها، زمینه‌ساز ادغام سیستماتیک هوش مصنوعی در فرآیند سیاست‌گذاری خارجی آمریکا شده است. نتایج حاکی از آن است که هوش مصنوعی، نه صرفاً ابزاری فناورانه، بلکه یکی از ارکان اصلی قدرت ملی ایالات متحده و عاملی مؤثر در شکل‌دهی به رفتار بین‌المللی این کشور در دهه جاری به شمار می‌آید.