1
دانشیار گروه علوم سیاسی دانشگاه ازاد اسلامی واحد چالوس
2
دکتری علوم سیاسی
10.22034/fp.2021.247269
چکیده
این پژوهش که از حیث روش توصیفی تحلیلی و از حیث محتوی بنیادی /نظری و از حیث نتیجهگیری کاربردی است؛ تلاش دارد ضمن بررسی مفهومی "امت " نشان دهد که این مفهوم در دهههای آخر قرن بیستم و دو دهه آغازین قرن بیستم و یکم در عصر جهانیشدن (جهانیسازی) در نزد سلفیه جهادی همچون القاعده به نوسلفیه تکفیری همچون داعش؛ چه تحولی را پشت سرنهاده و همچنین این تحول چه آثار و پیامدهایی در خاورمیانه عربی (با تکیهبر عراق و سوریه) برجای گذاشته است؟ نتایج حاصل از این پژوهش نشان میدهد که رابطه معناداری میان مفهوم امت و دامنه تکفیر وجود دارد. قرائت رادیکال و محدود از امت در اندیشه نوسلفیه تکفیری همچون داعش با نقد شیوه مبارزه (منهج) و با استفاده از (تکفیر) زمینههای تحریک به انشقاق و تجزیه در دنیای اسلام (فتنه) با تشدید خشونت در خاورمیانه عربی؛ خاصه در دو کشور عراق و سوریه؛ تحقق امت جهانی اسلام را با مشکلات جدی مواجه نموده است. از کاستیهای این پژوهش اتکای غالب به منابع و دادههای مجلات و مراکز مطالعاتی غربی؛ و اهمیت آن به آثار تحول مفهوم امت؛ و قرائت حداقلی رادیکال از امت در نزد جریان تکفیری؛ و موانع تحقق امت جهانی اسلام بازمیگردد.
اسلامی، سعید و قانعی، محمد. (1400). بررسی تحول مفهومی امت در اندیشه سلفیه جهادی به نوسلفیه تکفیری و تأثیر آن بر خاورمیانه عربی. فصلنامه سیاست خارجی، 35(1)، 33–52. https://doi.org/10.22034/fp.2021.247269
MLA
اسلامی، سعید، و قانعی، محمد. "بررسی تحول مفهومی امت در اندیشه سلفیه جهادی به نوسلفیه تکفیری و تأثیر آن بر خاورمیانه عربی"، فصلنامه سیاست خارجی، 35، 1، 1400، 33–52. doi: 10.22034/fp.2021.247269
HARVARD
اسلامی، سعید، و قانعی، محمد. (1400). 'بررسی تحول مفهومی امت در اندیشه سلفیه جهادی به نوسلفیه تکفیری و تأثیر آن بر خاورمیانه عربی'، فصلنامه سیاست خارجی، 35(1), pp. 33–52. doi: 10.22034/fp.2021.247269
CHICAGO
اسلامی، سعید و قانعی، محمد، "بررسی تحول مفهومی امت در اندیشه سلفیه جهادی به نوسلفیه تکفیری و تأثیر آن بر خاورمیانه عربی." فصلنامه سیاست خارجی، 35 1 (1400): 33–52, doi: 10.22034/fp.2021.247269
VANCOUVER
اسلامی سعید، قانعی محمد. بررسی تحول مفهومی امت در اندیشه سلفیه جهادی به نوسلفیه تکفیری و تأثیر آن بر خاورمیانه عربی. فصلنامه سیاست خارجی. 1400;35(1):33–52. doi: 10.22034/fp.2021.247269