وزارت امور خارجهفصلنامه سیاست خارجی2382968033420191222Conceptualization of "Small State" in International Relations: Case of Qatarمفهوم پردازی «دولت کوچک» در روابط بین الملل: مورد قطر54043424FAسجادحیدری فرددانشگاه خوارزمیJournal Article20200722Within the various theoretical frameworks, some emphasis has been put on certain variables in order to define the status and power influence of various states in the international and regional systems, but there is no consensus on the definition and classification of <em>Small States</em> and their characteristics in the international system to the extent that some scholars have proposed the idea that “no definition” is the best way to refer to these small states. Advocates of the “no definition” argue that <em>Small States</em> are well-known to the world and need not be defined in any specific terms. On the other hand, despite the ambiguity that has engulfed the definition of the <em>Small States,</em> nobody can cast doubt on their vivid existence in the international arena. Furthermore, <em>Small States</em> constitute a significant majority in international system. In general, a great deal of efforts has been put into defining and explaining the features of <em>Small States</em> in the International Relations’ literature and this study has tried to summarize them in six approaches. Finally, having reviewed all these approaches, Qatar as an example of a <em>Small State</em> is examined in the light of these six approaches.در تبیین جایگاه دولت های مختلف در نظام منطقه ای و بین المللی و سطح قدرت آنها که بر تعریف دولت ها از اهداف و نقش آفرینی خارجی خود تأثیرگذار است، در چارچوبهای نظری مختلف بر متغیرهای متفاوتی تأکید می شود. در طبقه بندی کشورها به عنوان دولت کوچک و ارائه تعریفی مشخص از این نوع دولت و ویژگی های آن در نظام بین الملل اجماع نظر چندانی وجود ندارد. به گونه ای که برخی بهترین شیوه را عدم تعریف دولت کوچک می دانند و معتقدند که دولتهای کوچک به اندازه کافی شناخته شد هاند و نیازی به ارائه تعریف خاص نیست. به عبارت دیگر، سوای ابهامی که موضوع تعریف دولتهای کوچک را فرا گرفته است، هیچ کس نمی تواند وجود آنها در نظام بین الملل را زیر سئوال ببرد. دولتهای کوچک، اکثریت قابل توجهی از دولتهای نظام بین الملل را تشکیل می دهند. با این حال، تلاش های مختلفی برای ارائه تعریف و تبیین ویژگیهای دولتهای کوچک در ادبیات روابط بین الملل انجام شده است که در این مقاله آنها را در قالب شش رویکرد بررسی می کنیم. پس از مرور این شش رویکرد کلی، مفهوم دولت کوچک مورد تجزیه و تحلیل قرار خواهد گرفت و در نهایت، مورد قطر به مثابه دولتی کوچک را با توجه به رویکردهای مذکور مورد بررسی قرار می دهیم.https://fp.ipisjournals.ir/article_43424_96b5b96b1c3b44c41b406363e49d9b58.pdfوزارت امور خارجهفصلنامه سیاست خارجی2382968033420191222Institutional Capacity Building and Digital Strategy Designing : The Efficiency of Diplomacy in Dealing with Social Communication Mediaظرفیتسازی نهادی و طراحی راهبرد دیجیتالی: راهکار افزایش کارامدی دیپلماسی در قبال رسانههای ارتباطی - اجتماعی416443425FAموسیالرضاوحیدیدانشکده روابط بینالمللJournal Article20200722The process of digital transformation and the expanding role of social communication media have resulted in profound changes in the environment in which diplomacy is implemented and conducted as well as the way diplomacy communicates and interacts with its audiences. In fact, social communication media has become one of the main tools for diplomacy in order to use algorithms and big data to disseminate information, construct audie nce-centered content, compete with counter-narratives and stories to shape public attitude and gain its support. In response to the questions “What are the major impacts of social communication media on diplomacy?” And “What is the most effective way to increase diplomacy’s efficiency in dealing with such media?” it is justifiably argued that the success of diplomacy depends on a proper understanding of online context, building institutional capacity, and designing digital diplomacy strategy. The shift from a passive, one way, and linear model of information dissemination to a model of knowledge creation and agentive participation in the constructing of meanings and active interaction with audiences will facilitate the morphing of digital diplomacy outputs into tangible and effective outcomes in foreign policy.فرایند تحول دیجیتالی و گسترش نقش رسانههای ارتباطی- اجتماعی، باعث تحول عمیق در محیط اجراء و هدایت دیپلماسی و نحوه ارتباط و تعامل آن با مخاطبین شده است. در واقع، رسانههای ارتباطی- اجتماعی به یکی از ابزارهای اصلی دیپلماسی در هدایت الگوریتمی اطلاعات، تولید محتوی مخاطب محور و رقابت با روایتهاو داستانهای رقیب به منظور شکل دهی و جلب حمایت افکار عمومی تبدیل شده اند. در پاسخ به این سئوال که مهمترین پیامدهای رسانههای ارتباطی- اجتماعی بر دیپلماسی چیست؟ و موثرترین روش جهت افزایش کارامدی آن در استفاده از این رسانههاکدام است؟ ادعای نویسنده این است که موفقیت دیپلماسی، منوط به درک درست فضای آن لاین، ظرفیت سازی نهادی و طراحی راهبرد دیپلماسی دیجیتالی است. حرکت از مدل انفعالی و یکسویه انتشار اطلاعات به سمت مدل تولید دانش و مشارکت در ساخت معانی و تعامل فعال با مخاطبین، زمینه تبدیل برون دادهای دیپلماسی دیجیتالی به بروندادهای محسوس در سیاست خارجی را تسهیل میکند.https://fp.ipisjournals.ir/article_43425_c09d3a350c3ab93c9b3e4a63d446b8e7.pdfوزارت امور خارجهفصلنامه سیاست خارجی2382968033420191222Foreign Policy Discourse of Extremist Hindus Mohammad Hassan Sheikholeslamiگفتمان سیاست خارجی هندوهای افراطی7912443427FAمحمد حسنشیخ الاسلامیدانشکده روابط بین المللامیدبابلیانکارشناسی ارشد مطالعات شبه قاره هندJournal Article20200722This study explores the discourse of extremist Hindus in post-Gandhi era. Gandhi’s discourse, in his lifetime, had gained momentum to become the most important political driving force in India. But Gandhi’s being assassinated by an extremist Hindu, left his legacy – Gandhi’s discourse – to face too many ups and downs in the context of historic developments and the ensuing competing discourses and debates, all of which have played a significant role in shaping India’s foreign policy. Therefore, at this juncture, the call for an in-depth investigation of Gandhi’s discourse is being felt more than ever. The present paper examines the effective historic developments, which have contributed to the shaping of India’s foreign policy, basic debates, and discourses based on Hinduism in India, all of which define Gandhi’s discourse as their otherness. The main question of the research is “What discourses and to what extent have they been envisaged in India’s foreign policy?” The assumption of the research is as follows: With respect to Gandhi’s legacy, India as an independent republic, launched an idealistic policy. However, in the course of time under the influence of extreme nationalism discourses, idealism was gradually forced to readjusted its course and steer towards realism to the extent that Gandhi’s genuine discourse deviated from practical politics into the corners of libraries. Consequentially, at present, Hindu-based political parties, such as Bharatiya Janata Party, as the main otherness of Gandhi’s discourse, have dominated India’s foreign policy.”در این مقاله به واکاوی گفتمان هندوهای افراطی پس از گاندی پرداختهشده است. گفتمان گاندی در زمان حیات وی میرفت که بهعنوان مهمترین نیروی محرک سیاسی در هند تبدیل گردد اما پس از ترور گاندی توسط یک هندوی افراطی، در بستر تحولات تاریخی و در اثر قرارگیری در معرض گفتمانهای رقیب و مناظرات ایجادشده در شکلدهی به سیاست خارجی هند، کاربست گفتمان گاندی نیز دچار فراز و نشیبهایی شده است؛ بهطوریکه هماکنون بیشازپیش جای خالی گفتمان گاندی در سیاست خارجی هند احساس میگردد. در این پژوهش، تحولات تاریخی مؤثر در شکلدهی سیاست خارجی هند، مناظرههای اصلی و گفتمانهای مبتنی بر هندوئیسم و دین در هند که گفتمان گاندی را بعنوان دگر خود تعریف کردهاند بررسیشده است. «پس از مرگ گاندی، چه گفتمانهایی و با چه تناسبی در عرصه سیاسی هند وارد شدند؟» سؤال اصلی مقاله حاضر را تشکیل میدهد. فرضیه مقاله نیز بدین صورت است که «هند بر اساس میراث گاندی به تدوین سیاستهای آرمانگرایانه پرداخت؛ اما این آرمانگرایی در معرض گفتمانهای ناسیونالیسم افراطی، به سمت واقعگرایی تغییر جهت داد. گفتمان گاندی از سیاست عملی کنار میرود و احزاب سیاسی مبتنی بر هندوئیسم یا دین چون حزب بهارتیا جاناتا بهعنوان اصلیترین دگر گفتمان گاندی، در سیاست خارجی هند حکمفرما میشوند».https://fp.ipisjournals.ir/article_43427_20c1fd3638caa5d1dce50b6c0b7fc409.pdfوزارت امور خارجهفصلنامه سیاست خارجی2382968033420191222The Need to Understand IRAN's Strategic Stance in Light of the Civilizational Valuesضرورت درک جایگاه استراتژیک ایران در پرتو ارزشهای تمدنی12514243428FAمحمدتقیحسینیسفیر جمهوری اسلامی ایران در مکزیکJournal Article20200722This study has been conducted subsequent to the escalated tension between Iran and America in the Middle East and the Persian Gulf due to the martyrdom of General Qasem Soleimani, the chief commander of the Quds Corps, and Iran’s retaliatory attacks by launching precision missiles on American bases and Donald Trump’s threat to attack 52 Iranian cultural sites. The intensity and scale of the measures taken and declared to be taken, all unprecedented since World War II, almost put the region on the brink of a full-scale war with drastic consequences for both sides. Donald Trump, on January 4<sup>th</sup>, 2020, threatened to target fifty-two important <em>cultural</em> sites within the Iranian territory if Iran responded to the killing of the Iranian commander. This study was conducted in those circumstances to review the strategic stance of Iran with the emphasis on the cultural and civilization straits of the country. The main question is why the US president threatened to attack Iranian cultural sites. A complementary question to be perused was why, despite the US’s strong military power, the US authorities are always complaining about the Iranian influence in the region. This study argues that the civilizational and cultural heritage of Iran are its strategic assets which both initiates and strengthens Iran’s soft power in the region. Therefore, the threat posed by president Trump to attack Iranian cultural sites and his complaining about Iranian influence in the region, altogether, could better be understood in light of the strategic assets that Iran possesses. The civilizational and cultural assets of Iran as its strategic advantages, having been achieved through centuries dating back to the early days of Persian Empire almost three thousand years ago, have accumulated a virtual and material capital that has provided Iran with a very rich soft power capacity as well as an efficient soft power capability resulting in a solidified stance for Iran in the Middle East region.این مقاله متعاقب افزایش تنش بین ایران و آمریکا درمنطقه خاورمیانه و خلیج فارس متعاقب شهادت سردار قاسم سلیمانی فرمانده سپاه قدس و حمله انتقامی ایران به پایگاههای آمریکا و تهدید دونالد ترامپ رئیس جمهور آمریکا مبنی بر حمله به مراکز فرهنگی ایران نوشته شده است. مقاله نگاهی اجمالی به جایگاه استراتژیک ایران با تاکید بر ارزشهای فرهنگی و تمدنی این کشور دارد. سوال اصلی مقاله این است که چرا رئیس جمهور آمریکا تهدید کرد که مراکز فرهنگی ایران را مورد حمله قرار خواهد داد؟ و چرا آمریکا علیرغم قدرت گسترده نظامی خود همواره از مصادره دستاوردهایش توسط ایران در منطقه خاورمیانه شکایت میکند؟ فرض مقاله این است که جایگاه فرهنگی و تمدنی ایران از داراییهای استراتژیک این کشور محسوب میشود و قدرت نرم ایران را در منطقه تقویت کرده است. بنابراین هم تهدید دونالد ترامپ به مورد هدف قرار دادن مراکز فرهنگی ایران و هم شاکی بودن آمریکا مبنی مصادره نتیجه لشگرکشی هایش در منطقه توسط ایران، در پرتو این دارایی استراتژیک ایران معنی پیدا میکند. دارایی فرهنگی و تمدنی ایران به عنوان یک ذخیره استراتژیک بسیار مهم در طی قرنهای متمادی از زمان امپراطوری پارس تا کنون شکل گرفته، انباشته شده و قدرت نرم بسیار کارآمدی را در اختیار این کشور قرار داده است، که جایگاه ایران را در منطقه مستحکم کرده است. این قدرت نرم در مصاف با قدرت سخت ایالات متحده آمریکا کارآمدی و تاثیر خود را در مواقع مختلف نشان داده است. همچنین در ادامه مقاله، موارد دیگر تقویت کننده جایگاه استراتژیک ایران همچون وضعیت توپوگرافی کشور و نیز جایگاه ژئوپلتیک و ژئواکونومیک آن مورد توجه قرار گرفته استhttps://fp.ipisjournals.ir/article_43428_0e1290a0f5dd521ac317b2fa20bf511a.pdfوزارت امور خارجهفصلنامه سیاست خارجی2382968033420191222BRAZIL on Course to Become the Hegemonic Power in Latin Americaبرزیل در مسیر هژمونی منطقهای در آمریکای لاتین14316143429FAعلیرضاسلطانیاستادیار گروه روابط بین الملل دانشگاه آزاد اسلامی تهران مرکزی0000-0003-0936-3257مسعودهمدانیدانشجوی کارشناسی ارشد دانشکده روابط بین الملل وزارت امور خارجهJournal Article20200722Brazil's economic growth over the past two decades has led its foreign policy elite to seek a more prominent role for Brazil in the international community. Brazil is the sixth most populous country, was the ninth largest economy in 2018, and is the largest Latin American country, occupying about 40% of the total area of the South American region. In fact, Brazil has a common border with all the other South American countries except Ecuador and Chile. The goal of the present study is to examine Brazil's hegemonic capacity as one of the most powerful Latin American countries. In this regard, the main question of the present article is what capacities Brazil has to pursue a hegemonic status. In response, the research hypothesis is that Brazil’s apparent superiority as a regional power can result in its militarily hegemonic capacity, but such capacity to be practically manifested might faces some challenges in terms of acceptance by some regional powers as well as the US. It should be noted that this study has been conducted within the theoretical framework of hegemony and the descriptive-analytical method.رشد اقتصادی برزیل طی دو دهه گذشته باعث شده است تا نخبگان سیاست خارجی این کشور به دنبال نقش برجسته تری برای برزیل در جامعه بینالمللی باشند. برزیل به عنوان ششمین کشور پرجمعیت، نهمین اقتصاد جهان در سال 2018 و وسیع ترین کشور آمریکای لاتین با در اختیار داشتن حدود 40 % کل وسعت منطقه آمریکای جنوبی جایگاه بسیار مهم در این منطقه دارد. در حقیقت، برزیل به جز اکوادور و شیلی با تمامی دیگر کشورهای آمریکای جنوبی مرز مشترک دارد. اهمیت موضوع پژوهش حاضر آن است که به بررسی ظرفیتهای هژمونیک برزیل به عنوان یکی از کشورهای قدرتمند آمریکای لاتین میپردازد. در این راستا، سوال اصلی مقاله حاضر این است که برزیل از چه ظرفیت هایی برای هژمون شدن برخوردار است؟ در پاسخ به آن، فرضیه پژوهش اینگونه مطرح میشود که به نظر میرسد برزیل با وجود بهرهمندی از زمینههای جغرافیایی، جمعیتی و اقتصادی تبدیل شدن به قدرت هژمون منطقهای در آمریکای لاتین، با چالشهای سیاسی و امنیتی بهویژه تحرکات هژمونی آمریکا و دوقطبی سیاسی در آمریکای لاتین مواجه است. در این پژوهش از چارچوب نظری هژمونی و روش توصیفی- تحلیلی بهره گرفته شده است.https://fp.ipisjournals.ir/article_43429_abaae1c5a4f3eb2248bfc782c08ac6b0.pdf