وزارت امور خارجه فصلنامه سیاست خارجی 23829680 40 2 2026 08 23 The Islamic Republic of Iran's Strategy Against the Decline of the United States Hegemony in the Persian Gulf راهبرد جمهوری اسلامی ایران درقبال کاهش هژمونی ایالات متحده آمریکا در حوزه خلیج فارس 5 38 738879 10.22034/fp.2026.738879 FA مجتبی فردوسی پور دکترای جغرافیای سیاسی دانشگاه تهران، تهران، ایران 0009-0006-6764-9842 Journal Article 2026 05 15 The Persian Gulf has always been the center of great power competition, and the United States has been the dominant hegemon of this region since World War II, with the establishment of military bases and security pacts. However, now there are signs of America's relative decline, which are rooted in the transition to a multipolar system, the emergence of China and Russia, America's failures in Iraq and Afghanistan, the decline in the trust of traditional allies, the increase in Iran's deterrence, and the transformation in the world's energy equations. The present study, with the aim of formulating the strategy of the Islamic Republic of Iran against this decline in hegemony, answers the question of what intelligent strategy Iran can use to consolidate its position as the architect of the new security order of the Persian Gulf, while maintaining national security. This applied-developmental research was conducted using a descriptive-analytical method and a mixed approach (qualitative-quantitative) between 2013 and 2015. Data were collected from 40 experts through a researcher-made questionnaire, and its validity and reliability were confirmed. The findings showed that 35 factors in five components (macrostrategic, security-defense, political-diplomatic, socio-cultural, and economic) are effective in reducing US hegemony, and 10 opportunities and 8 threats were identified. Finally, 10 sub-strategies and then the main strategy of “smart transition from mere deterrence to sustainable cooperative regional order” were formulated based on active deterrence, multifaceted diplomacy, and endogenous development. خلیج فارس همواره کانون رقابت قدرت های بزرگ بوده و آمریکا از پس از جنگ جهانی دوم با استقرار پایگاههای نظامی و پیمان های امنیتی، هژمون مسلط این منطقه بوده است. اما اکنون نشانه هایی از افول نسبی آمریکا ظهور کرده که ریشه در گذار به نظام چندقطبی، ظهور چین و روسیه، ناکامی های آمریکا در عراق و افغانستان، کاهش اعتماد متحدان سنتی، افزایش توان بازدارندگی ایران و تحول در معادلات انرژی جهان دارد. پژوهش حاضر با هدف تدوین راهبرد جمهوری اسلامی ایران در برابر این کاهش هژمونی، به این پرسش پاسخ میدهد که ایران با چه راهبرد هوشمندانه ای می تواند ضمن حفظ امنیت ملی، جایگاه خود را به عنوان معمار نظم نوین امنیتی خلیج فارس تثبیت کند. این تحقیق توسعه ای‐کاربردی با روش توصیفی‐تحلیلی و رویکرد آمیخته (کیفی‐کمی) در بازه زمانی ۱۳۹۲ تا ۱۴۰۴ انجام شده است. داده ها از طریق پرسشنامه محقق ساخته از ۴۰ صاحب نظر گردآوری و روایی و پایایی آن تأیید شد. یافته ها نشان داد ۳۵ عامل در پنج مؤلفه (راهبردی کلان، امنیتی‐دفاعی، سیاسی‐دیپلماتیک، اجتماعی‐فرهنگی و اقتصادی) مؤثر بر کاهش هژمونی آمریکا هستند و ۱۰ فرصت و ۸ تهدید احصا شد. در نهایت، ۱۰ راهبرد فرعی و سپس راهبرد اصلی «گذار هوشمند از بازدارندگی صرف به نظم سازی منطقه ای مشارکتی پایدار» مبتنی بر بازدارندگی فعال، دیپلماسی چندوجهی و توسعه درونزا تدوین گردید.

https://fp.ipisjournals.ir/article_738879_2a8a95c67176d5fbfeb9280101fa570c.pdf

وزارت امور خارجه فصلنامه سیاست خارجی 23829680 40 2 2026 08 23 Designing of National Branding Model by the Ministry of Foreign Affairs of Islamic Republic of Iran طراحی الگوی ویژندسازی ملی توسط وزارت امورخارجه جمهوری اسلامی ایران 39 70 738880 10.22034/fp.2026.738880 FA محمدرضا اسماعیلی استادیاردانشکده فرهنگ و ارتباطات، دانشگاه بین المللی سوره، تهران، ایران. حجت‌اله نیکی ملکی دکترای مدیریت رسانه، دانشگاه تهران، تهران، ایران. مریم کشاورزی کارشناس ارشد مدیریت رسانه، دانشکده فرهنگ و ارتباطات، دانشگاه بین المللی سوره، تهران، ایران. 0009-0007-3429-7761 Journal Article 2025 12 08 Abstract In the contemporary world, where competition over national image and credibility has intensified, nation branding has emerged as a critical instrument for strengthening states’ positions within the international system. Beyond a promotional notion, nation branding is a strategic process through which a nation’s identity, values, and capabilities are projected to the global arena in a coherent and positive manner. Within this framework, the Ministry of Foreign Affairs, as the primary actor in implementing foreign policy, can play a decisive role in advancing nation branding. Public diplomacy and international engagement provide a suitable platform for presenting national strengths and enhancing the country’s international reputation. This study seeks to develop a localized and effective model for Iran’s nation branding through the Ministry of Foreign Affairs, employing the Grounded Theory method to analyze existing capacities, challenges, and strategies in this domain. Adopting a qualitative approach, the research collected data through semi-structured interviews with experts and senior officials in media, branding, and the Ministry of Foreign Affairs. The data were analyzed using open, axial, and selective coding. Within the proposed model, “brand-building diplomacy” emerged as the core category. The study further identifies the causal, intervening, and contextual conditions, together with the strategies and outcomes associated with their implementation, which constitute the secondary objectives of the research. The introduction of the concept of brand-building diplomacy and the investigation of its dimensions represent the innovative contributions of this study and may provide a significant foundation for future scholarly inquiry. در دنیای امروز که رقابت‌ در حوزه تصویرسازی و اعتبار ملی شدت یافته، برندسازی ملی به‌عنوان ابزاری کلیدی در ارتقاء جایگاه کشورها در نظام بین‌الملل مطرح است. ویژندسازی ملی، فراتر از یک مفهوم تبلیغاتی، فرایندی استراتژیک است که هویت، ارزش‌ها و توانمندی‌های یک ملت را در قالب تصویری یکپارچه و مثبت به جهانیان معرفی می‌کند. در این میان، وزارت امورخارجه به‌عنوان مجری سیاست خارجی، نقشی محوری در ویژندسازی ملی می‌تواند ایفا کند؛ چرا که انواع مختلف دیپلماسی و بویژه دیپلماسی عمومی تعاملات بین‌المللی بستری مناسب برای نمایش توانمندی‌ها و تقویت وجهه جهانی کشور را فراهم می‌آورد. این پژوهش با هدف طراحی الگویی بومی و کارآمد برای ویژندسازی ملی ایران توسط وزارت امورخارجه، با استفاده از روش نظریه داده بنیاد به بررسی ظرفیت‌ها، چالش‌ها و راهکارهای موجود در این حوزه می‌پردازد. پژوهش حاضر با رویکرد کیفی و بهره‌گیری از مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته با 21 نفر از متخصصان و مدیران حوزه رسانه، صادرات، ویژندسازی و دیپلماسی، داده های مورد نیاز را گردآوری و با روش کدگذاری باز، محوری و انتخابی تحلیل کرده است. در خلال مصاحبه‌ها، 1215 کد اولیه، 132 کد محوری و 49 مقوله به دست آمد. در این مدل دیپلماسی ویژندآفرین به‌عنوان مقوله مرکزی استخراج شد و شرایط علّی، مداخله‌گر، زمینه‌ای و استراتژی‌ها و پیامدهای حاصل از اجرای استراتژی‌ها که شناسایی آنها از اهداف فرعی این پژوهش می‌باشند بیان گردیده‌اند. معرفی مقوله دیپلماسی ویژندآفرین و پرداختن این پژوهش به ابعاد این مقوله از نوآوری‌های این پژوهش می‌باشد که خود می‌تواند سرفصل مهمی برای تحقیات آتی پژوهشگران دیگر قرار گیرد.

https://fp.ipisjournals.ir/article_738880_bb26b953e1f0f3aa601770582ebbe0a3.pdf

وزارت امور خارجه فصلنامه سیاست خارجی 23829680 40 2 2026 08 23 Representation and Thematic Analysis of Ayatollah Khamenei’s Speech Acts in Confrontation with the Foreign Policy of the United States during the Period of “Maximum Pressure” to Post-Trump Era (2016–2025) بازنمایی و تحلیل مضمون کنش‌های گفتاری آیت‌الله خامنه‌ای در مواجهه با سیاست خارجی ایالات متحده آمریکا در بازۀ فشار حداکثری تا پساترامپ (۱۳۹۵–۱۴۰۴) 71 99 738881 10.22034/fp.2026.738881 FA بهنام رشیدی زاده استادیار گروه علوم سیاسی، پژوهشکده مطالعات سیاسی، پژوهشگاه علوم اسلامی امام صادق (ع)، قم، ایران. علی اصغر نصیری استادیار گروه معارف اسلامی دانشگاه صنعتی شاهرود، شاهرود، ایران. Journal Article 2025 11 12 in confronting the foreign policy of the United States during the period from the “maximum pressure” campaign to the post-Trump era (2016–2025). The significance of this period lies in the fact that the U.S. unilateral withdrawal from the JCPOA, the imposition of unprecedented sanctions, and the ensuing geopolitical transformations after the Trump administration created one of the most complex phases in the foreign relations of the Islamic Republic of Iran. The central research question explores how the Supreme Leader of the Islamic Revolution has constructed meaning and representation of U.S. behavior and strategies, and what implications this meaning-making process has had for Iran’s foreign policy orientation, the reproduction of national identity, and the consolidation of the discourse of resistance. Methodologically, the research adopts a qualitative and strategic-analytical approach, employing thematic analysis to collect, code, and interpret the entire corpus of the Supreme Leader’s official and public statements within the specified timeframe. پژوهش حاضر با هدف بازنمایی و تحلیل مضمون کنش‌های گفتاری آیت‌الله خامنه‌ای در مواجهه با سیاست خارجی ایالات متحده آمریکا در بازۀ فشار حداکثری تا پساترامپ (۱۳۹۵–۱۴۰۴) انجام شده است. پرسش اصلی این پژوهش آن است که رهبر انقلاب اسلامی چگونه رفتار و راهبردهای ایالات متحده را معناگذاری و بازنمایی کرده و این معناگذاری چه پیامدهایی برای جهت‌گیری سیاست خارجی، بازتولید هویت ملی و تقویت گفتمان مقاومت در ایران به همراه داشته است. روش تحقیق کیفی و تحلیلی– راهبردی است که بر مبنای تحلیل مضمون و تحلیل انتقادی گفتمان، مجموعه کامل بیانات رسمی و عمومی رهبر انقلاب در بازۀ زمانی مذکور گردآوری، کدگذاری و تحلیل شد. یافته‌های پژوهش نشان می‌دهد که کنش‌های گفتاری رهبر انقلاب در قالب یازده مضمون محوری بازنمایی شده است: مقابله راهبردی و هوشیارانه و تقویت توان داخلی؛ بی‌اعتمادی بنیادین به آمریکا؛ مقاومت فعال و مستمر؛ ضرورت تاب‌آوری ملی؛ ایستادگی هوشمندانه و انسجام اجتماعی؛ تحکیم همبستگی نهادی و ملی؛ پایداری هوشمندانه و ارتقای اقتدار ملی؛ مقاومت آگاهانه در سطح منطقه‌ای؛ تأکید بر خوداتکایی و استقلال راهبردی؛ افشای خصومت ساختاری آمریکا؛ و عبرت‌آموزی از تجربه مذاکرات و برجام.

https://fp.ipisjournals.ir/article_738881_1e4671d6c22309d856c96528880276b7.pdf

وزارت امور خارجه فصلنامه سیاست خارجی 23829680 40 2 2026 08 23 The Rationale for Iran’s Redefinition of the Strait of Hormuz Passage Arrangements: A Study of Historical, Legal, and Geopolitical Basis دلایل و ضرورت های بازتعریف ترتیبات عبور در آبراه هرمز توسط ایران: واکاوی مبانی تاریخی، حقوقی و ژئوپلیتیکی 101 158 741499 10.22034/fp.2026.741499 FA مرتضی دامن پاک جامی دکترای روابط بین الملل، دانشگاه علامه طباطبایی، تهران، ایران. 0009-0001-2720-4412 Journal Article 2026 09 14 The Strait of Hormuz has long been one of the world's most critical strategic waterways due to its geographical location, its role in connecting the Persian Gulf to the Sea of Oman and the open seas, its significance for the transport of energy and goods, and its position at the epicenter of historical and contemporary rivalries among regional and extra-regional powers. Recent security developments and shifting regional conditions have highlighted the need to re-examine the principles, mechanisms, and arrangements governing passage through this waterway. Employing an analytical-strategic approach and drawing upon library resources, legal documents, and historical data, this study investigates the historical, legal, and geopolitical grounds upon which Iran could move to redefine passage arrangements in the Strait of Hormuz. The study’s central argument is that a combination of factors—including Iran’s historical presence and exercise of sovereignty in the Persian Gulf and Sea of Oman, the Strait’s unique geographical position, principles of customary international law, the coastal state's sovereignty over its territorial sea, historical rights, relevant judicial precedents, and security shifts resulting from fundamental changes in circumstances—provides a robust and logical basis for revising past arrangements. In this context, the article distinguishes between conditions of war and direct threats, on the one hand, and stable peacetime arrangements, on the other. The research concludes that the sustainability of any new passage arrangements in the Strait of Hormuz depends, above all, on transforming rivalry and foreign intervention into cooperation among coastal states. آبراه هرمز به دلیل موقعیت جغرافیایی، نقش آن در اتصال خلیج فارس به دریای عمان و آب‌های آزاد، اهمیت آن در انتقال انرژی و کالا و نیز قرار گرفتن در کانون رقابت‌های تاریخی و معاصر قدرت‌های منطقه‌ای و فرامنطقه‌ای، همواره یکی از مهم‌ترین گذرگاه‌های راهبردی جهان بوده است. تحولات اخیر امنیتی و تغییر شرایط حاکم بر منطقه، ضرورت بازاندیشی در مبانی، سازوکارها و ترتیبات عبور از این آبراه را برجسته ساخته است. پژوهش حاضر با روش تحلیلی ـ راهبردی و با استفاده از منابع کتابخانه‌ای، اسناد حقوقی و داده‌های تاریخی، به بررسی این پرسش می‌پردازد که ایران بر اساس کدام مبانی تاریخی، حقوقی و ژئوپلیتیکی می‌تواند برای بازتعریف ترتیبات عبور در آبراه هرمز اقدام کند. فرض اصلی پژوهش آن است که تداوم تاریخی حضور و اعمال حاکمیت ایران در خلیج فارس و دریای عمان، موقعیت ویژه جغرافیایی آبراه هرمز، اصول حقوق بین‌الملل عرفی، حاکمیت دولت ساحلی بر دریای سرزمینی، حقوق تاریخی، برخی رویه‌های قضایی و تحولات امنیتی ناشی از تغییر بنیادین اوضاع و احوال، مجموعه‌ای از استدلال‌های محکم و منطقی را برای بازنگری در ترتیبات گذشته فراهم می‌سازد. در این چارچوب، پژوهش حاضر میان شرایط جنگ و تهدید مستقیم از یک سو و ترتیبات پایدار دوران صلح از سوی دیگر تمایز قائل می‌شود. نتیجه اصلی پژوهش این است که پایداری هر گونه ترتیبات جدید در آبراه هرمز، بیش از هر چیز به تبدیل رقابت و مداخله خارجی به همکاری میان دولت‌های ساحلی و ایجاد ترتیبات عبور توافقی، منطقه‌ای و قابل پذیرش برای کاربران آبراه وابسته است.

https://fp.ipisjournals.ir/article_741499_f68d0ee614a2f57e15af2cbd3e1dbdfd.pdf

وزارت امور خارجه فصلنامه سیاست خارجی 23829680 40 2 2026 08 23 Diplomacy in Crisis Areas: Experiences from Afghanistan دیپلماسی در مناطق بحرانی:تجارب افغانستان 159 186 738882 10.22034/fp.2026.738882 FA بهادر امینیان دانشیاردانشکده روابط بین الملل وزارت امورخارجه، تهران، ایران. 0000-0001-8223-3358 Journal Article 2026 01 31 IRAN is situated in a very critical region. Iran's strategic environment includes regions and countries which are in the crisis situation, and over the past few decades, Iran's diplomatic apparatus has had valuable practical experiences in these countries and regions. This article attempts to compile some of these experiences in one of these extremely critical regions, Afghanistan. here I try to record this valuable experience to help compile and conceptualize diplomacy in crisis regions. Afghanistan, as one of the most challenging geopolitical regions, has always been a focus for interaction, conflict, and change in the foreign policy of the countries in the region. The recording and conceptualization of these experiences in this article has been done in a way that it can be used in the future performance of the diplomatic apparatus in crisis regions. To this end, in addition to the theoretical study of the issue of diplomacy in crisis, some dimensions of diplomacy in crisis regions have been identified and examined based on several years of experience. These experiences, which occurred during the extremely critical period of the withdrawal of American occupying forces, the collapse of the republican system, and the rule of the Taliban, have been categorized in this article. It should be noted that the severe crisis of regime changes in Afghanistan occurred during the difficult period of the coronavirus, which created additional restrictions and was considered a special crisis in itself. Finally, this article summarizes the aforementioned topics and presents a plan for future research. محیط استراتژیک ایران شامل مناطق و کشورهای بحرانی می گردد و در طول چند دهه گذشته دستگاه دیپلماسی ایران تجارب گرانبهایی در عمل در این مناطق داشته است. این مقاله می کوشد با تدوین بخشی از این تجارب در یکی از این مناطق به شدت بحرانی یعنی افغانستان ، ضمن ثبت این تجربه گرانبها به تدوین و مفهوم سازی دیپلماسی در مناطق بحرانی کمک نماید. افغانستان به‌عنوان یکی از پر چالش‌ترین مناطق ژئوپلیتیکی در آسیای مرکزی، همواره کانونی برای تعامل، تضاد و تحول در سیاست خارجی کشورهای منطقه بوده است. ضبط و مفهوم بندی این تجارب در این مقاله به گونه ای انجام شده تا در عملکرد آتی دستگاه دیپلماسی در مناطق بحرانی کاربرد داشته باشد.بدین منظور ضمن بررسی نظری مساله دیپلماسی در بحران ، ابعادی از دیپلماسی در مناطق بحرانی با توجه به تجارب چند ساله مشخص و مورد بررسی قرار گرفته شده است. این تجارب که در دوران به شدت بحرانی خروج نیروهای اشغالگر امریکایی ، فروپاشی نظام جمهوریت و حاکمیت طالبان رخ داده در این مقاله دسته بندی شده است. لازم به ذکر است که بحران سخت تغییر نظام در افغانستان در دوران سخت کرونایی رخ داده است که محدودیتهای مضاعفی ایجادنموده و خود بحران خاصی محسوب می شده است. در نهایت این مقاله نیز با جمع بندی مباحث ذکر شده، طرحی برای پژوهشهای آتی ارائه شده است.

https://fp.ipisjournals.ir/article_738882_8d0e75ad75bfbad095b050593580ab91.pdf

وزارت امور خارجه فصلنامه سیاست خارجی 23829680 40 2 2026 08 23 رویکردهای رقیب معماری امنیتی در خلیج فارس پس از جنگ آمریکا و اسرائیل علیه ایران 187 212 741500 10.22034/fp.2026.741500 FA محمدحسن شیخ الاسلامی دانشیار دانشکده روابط بین الملل وزارت امورخارجه، تهران، ایران. Journal Article Competing Approaches to Security Architecture in the Persian Gulf after the U.S.-Israel War against Iran Mohammad-Hassan Sheikholeslami[1] Abstract The geopolitical landscape of the Persian Gulf stands at a critical juncture following the historic US-Israeli war against Iran. This conflict has severely disrupted the traditional US-centric regional security architecture, accelerating shifts such as diminished trust in exclusive Western protection, rising multipolarity, and renewed interest in indigenous security mechanisms. This article establishes a comparative analytical framework to systematically evaluate the five competing strategic paradigms currently shaping the discourse on the future of Persian Gulf security. Utilizing Qualitative Comparative Analysis (QCA) alongside discourse analysis, the study examines scholarly, policy, and think-tank literature published in English and Arabic since February 2026. The strategic options are rigorously measured against structural variables (threat perception, sovereignty, and polarity) and operational variables (alliance structures and defense orientations). The findings reveal that while the first four paradigms—extending traditional US balancing, integrating with Israel, multipolar diversification, and relying on a concert of middle powers—offer tactical advantages, they carry deep structural liabilities that risk exacerbating regional polarization, institutional fragmentation, and chronic security dilemmas. Conversely, the fifth paradigm—an endogenous, cooperative security model rooted in an Iran-Saudi Arabia axis—demonstrates the highest capacity to address the root causes of regional instability. The article concludes that future security arrangements will not emerge from the absolute dominance of a single framework. Instead, the region has entered a complex geopolitical transition characterized by the simultaneous interaction, friction, and overlapping of these competing strategic paradigms. [1]. Associate Professor at the Faculty of International Relations, Ministry of Foreign Affairs, Tehran, Iran. این مقاله پنج رویکرد راهبردی رقیب درباره آینده معماری امنیتی خلیج فارس پس از جنگ آمریکا و اسرائیل علیه ایران را بررسی می‌کند. مقاله با اتکای گسترده به منابع دانشگاهی، سیاستی، رسانه‌ای و اندیشکده‌ای منتشرشده پس از فوریه ۲۰۲۶ به زبان ‌های انگلیسی و عربی، چارچوبی تحلیلی و تطبیقی برای شناسایی پارادایم ‌های اصلی راهبردی که در حال حاضر مناظره امنیت در خلیج فارس را شکل می‌دهند، ارائه می‌کند. مقاله استدلال می‌کند که این جنگ چندین تحول پیشین در سیاست منطقه‌ای از جمله کاهش اعتماد به حمایت انحصاری امریکا، افزایش چندقطبی‌گرایی، رشد علاقه به تنوع ‌بخشی راهبردی، گسترش همکاری‌های اسرائیل و کشورهای خلیج فارس، و احیای مباحث مربوط به سازوکارهای بومی امنیت منطقه ‌ای را شتاب بخشیده است. سپس از طریق تحلیل تطبیقی راهبردی نشان میدهد که منطقه خلیج فارس وارد دوره گذار در ژئوپلیتیک شده است که وجه مشخصه آن هم‌پوشانی پارادایم‌های امنیتی، رقابت دیدگاه‌ها درباره حاکمیت و تشدید عدم ‌قطعیت راهبردی است. مقاله ضمن ارزیابی راهبردی رویکردهای رقیب پنجگانه، در باب مطلوبیت رویکرد پنجم استدلال اما نتیجه می‌گیرد که ترتیبات امنیتی آینده خلیج فارس احتمالاً نه از طریق سلطه کامل یک رویکرد واحد بلکه از رهگذر تعامل همزمان چندین الگوی رقیب شکل خواهد گرفت.

https://fp.ipisjournals.ir/article_741500_7bb0a21a231202cad3ed5fafca2dc295.pdf

وزارت امور خارجه فصلنامه سیاست خارجی 23829680 40 2 2026 08 23 The Transformation of the United States’ Representation as the “Other” in China’s National Security Documents: From Regional Rivalry to Global Competition (2014–2025) تحول بازنمایی ایالات متحده به عنوان «دیگری» در اسناد امنیت ملی چین: از رقیب منطقه‌ای تا رقیب جهانی(۲۰۲۵-۲۰۱۴) 219 238 738883 10.22034/fp.2026.738883 FA زهره اعرابی کارشناس ارشد روابط بین الملل، دانشگاه یزد، یزد، ایران. الهام رسولی ثانی آبادی دانشیار علوم سیاسی، دانشکده حقوق و علوم سیاسی دانشگاه یزد، یزد، ایران. 0000-0002-4136-1844 Journal Article 2025 09 09 Over the past decade, the United States has been the most significant “Other” in China’s national security discourse—an “Other” that has evolved from being a regional rival to becoming a global competitor. China’s national security documents, particularly China’s Military Strategy (2015) and China’s National Defense in the New Era (2019), provide a clear depiction of this transformation. Drawing on the constructivist approach and Alexander Wendt’s concept of the “Other,” this study analyzes the representation of the United States in these documents. The central question is how China represented the United States between 2014 and 2022, and what impact this representation had on its foreign relations. The findings reveal that China has predominantly portrayed the United States as a “rival Other” in its national security documents, a rivalry that first emerged at the regional level in areas such as East Asian security, the Taiwan issue, and the South China Sea disputes, and later expanded to the global stage through issues such as the trade war, advanced technologies, geopolitical competition, and the international order. Accordingly, the representation of the United States as a “rival Other” has not only shaped China’s defensive and security orientations in its immediate environment but also reinforced its strategies on the global stage, including deepening cooperation with Russia, expanding engagement in international institutions, and seeking to redefine the international order. Methodologically, this study employs a qualitative approach and content analysis of official documents. ایالات متحده طی دهه اخیر مهم‌ترین «دیگری» در گفتمان امنیت ملی چین بوده‌است؛ دیگری‌ای که از سطح یک رقیب منطقه‌ای به جایگاه یک رقیب جهانی ارتقا یافته‌است. اسناد امنیت ملی چین، به‌ویژه «استراتژی نظامی چین» (۲۰۱۵) و «دفاع ملی چین در عصر جدید» (۲۰۱۹)، تصویری روشن از این تحول ارائه می‌کنند. در این پژوهش با بهره‌گیری از رویکرد سازه‌انگاری و مفهوم «دیگری» در اندیشه الکساندر ونت، به تحلیل بازنمایی آمریکا در این اسناد پرداخته می‌شود. پرسش اصلی آن است که چین در فاصله سال‌های ۲۰۱۴ تا ۲۰۲۲ چگونه ایالات متحده را بازنمایی کرده و این بازنمایی چه تأثیری بر روابط خارجی این کشور داشته‌است؟ یافته‌های پژوهش نشان می‌دهد که چین در اسناد امنیت ملی خود، ایالات متحده را عمدتاً در قالب «دیگری رقیب» معرفی کرده‌است؛ رقابتی که ابتدا در سطح منطقه‌ای و در حوزه‌هایی چون امنیت شرق آسیا، مسأله تایوان و مناقشات دریای چین جنوبی برجسته شده و سپس با موضوعاتی مانند جنگ تجاری، فناوری‌های پیشرفته، رقابت‌های ژئوپلیتیکی و نظم بین‌المللی به سطح جهانی گسترش یافته‌است. بر این اساس، بازنمایی آمریکا به‌عنوان «دیگری رقیب» نه تنها جهت‌گیری دفاعی و امنیتی چین را در محیط پیرامونی شکل داده، بلکه موجب تقویت راهبردهای این کشور در عرصه جهانی از جمله تعمیق همکاری با روسیه، گسترش مشارکت در نهادهای بین‌المللی و تلاش برای بازتعریف نظم بین‌الملل شده‌است. این پژوهش یک پژوهش کیفی است که بر اساس رویکرد انطباق نظریه بر مورد بهره می گیرد و تحلیل داده های پژوهش نیز بر اساس استفاده از اسناد دسته اول و تحلیل آن است.

https://fp.ipisjournals.ir/article_738883_fa179be82d042fc9d296d0a639af16aa.pdf

وزارت امور خارجه فصلنامه سیاست خارجی 23829680 40 2 2026 08 23 A Comparative Study of China and Russia’s Positions in the UN Security Council Regarding the Taliban (2021-2025) مطالعه تطبیقی مواضع چین و روسیه در شورای امنیت سازمان ملل در قبال طالبان (2025_2021) 239 268 738884 10.22034/fp.2026.738884 FA محمدرضا سیاوش‌پور کارشناس ارشد معارف اسلامی و علوم سیاسی، دانشکده معارف اسلامی و علوم سیاسی، دانشگاه امام صادق(ع)، تهران، ایران. محمدحسن خانی دانشیار، گروه روابط بین الملل، دانشکده معارف اسلامی و علوم سیاسی، دانشگاه امام صادق(ع)، تهران، ایران. 0009-0009-8927-4764 Journal Article 2025 12 29 Concentrating on the period following the fall of Kabul on August 15, 2021, and the Taliban’s return to power, this research presents a comparative analysis of the positions and policies by China and Russia toward the Taliban. The study aims to shed light on the strategic nuances and evolving perspectives of these two global powers as they adapt to Afghanistan’s shifting political landscape and redefine their regional priorities. The primary data are drawn from official speeches and statements delivered by Chinese and Russian representatives during United Nations Security Council meetings. By systematically analyzing key themes from ten sessions held between September 2021 and June 2025, the research identifies core foreign policy patterns and explains their evolution through the reconstruction of official narratives. The findings suggest that although both countries have accepted Afghanistan’s new political reality, their strategic emphases and speed of adaptation differ. China’s approach focuses on border security and economic cooperation, while Russia prioritizes regional stability and counter-terrorism. Russia, adopting a realist perspective centered on the Taliban’s ability to maintain security control, officially recognized the new Afghan government in 2025, placing geopolitical interests above human rights considerations. In contrast, China maintains a more cautious stance, emphasizing the need to “guide” the Taliban and viewing political stability and economic reconstruction as key components of its broader regional strategy. Overall, China demonstrates a more comprehensive and long-term approach, utilizing diverse tools such as economic and technological support. Conversely, Russia’s instruments remain largely confined to political legitimization, prompting short-term and operational strategies. در این پژوهش، با تمرکز بر دوره پس از سقوط کابل در ۲۴ مرداد ۱۴۰۰ و بازگشت طالبان به قدرت، مواضع و سیاست‌های چین و روسیه در قبال طالبان به‌صورت تطبیقی بررسی می‌شود. داده‌های اصلی این مطالعه، نطق‌های نمایندگان و سفرای دو کشور در نشست‌های رسمی شورای امنیت سازمان ملل متحد است. پژوهش حاضر با استخراج و تحلیل مضامین کلیدی در ده نشست منتخب ( از شهریور ۱۴۰۰ تا خرداد ۱۴۰۴)، الگوهای محوری سیاست خارجی را شناسایی کرده و تحول این سیاست‌ها را بر اساس روایت‌های بازسازی‌شده تبیین می‌کند. یافته‌ها نشان می‌دهد که با وجود پذیرش واقعیت سیاسی جدید افغانستان از سوی هر دو کشور، سیاست‌های چین و روسیه نسبت به طالبان متمایز بوده و مسیر و سرعت سازگاری آن‌ها با این واقعیت تفاوت داشته است. روسیه با رویکردی واقع‌گرایانه و با تأکید بر توان و کنترل امنیتی طالبان، در سال 1404 حکومت جدید افغانستان را به رسمیت شناخت و اولویت‌های ژئوپلیتیکی را بر ملاحظات حقوق بشری ترجیح داد. در مقابل، چین محتاطانه‌تر عمل کرده و با تأکید بر ضرورت هدایت طالبان، ثبات سیاسی و بازسازی اقتصادی افغانستان را بخشی جدایی‌ناپذیر از راهبردهای کلان منطقه‌ای خود تلقی می‌کند. افزون بر این، چین به دلیل مواجهه با تهدیدات امنیتی ترکیبی و برخورداری از اهرم‌های متنوعی مانند حمایت اقتصادی و فناوری، چشم‌انداز تعامل فراگیرتر و بلندمدت‌تری با طالبان نسبت به روسیه دارد؛ در حالی که ابزارهای روسیه عمدتاً به حوزه مشروعیت‌بخشی محدود می‌شود و در ازای آن راهبردهایی کوتاه‌مدت، عملیاتی و مبتنی بر همکاری دو‌جانبه را در دستور کار مشترک قرار می‌دهد.

https://fp.ipisjournals.ir/article_738884_ed74e4135c16f8f824e7708e411649d6.pdf