وزارت امور خارجهفصلنامه سیاست خارجی2382968039420260220Analyzing the Role of the Security Council in Countering Emerging Threats to International Peace and Security: The Case of the 2025 Iran-Israel Warواکاوی نقش شورای امنیت در مقابله با تهدیدات نوظهور علیه صلح و امنیت بینالمللی؛ مطالعه موردی جنگ ۱۲ روزه اسرائیل علیه ایران534734126FAحیدرپیریاستادیار حقوق بین الملل عمومی، گروه حقوق، دانشکده علوم انسانی و اجتماعی، دانشگاه کردستان، سنندج، ایران.0000-0002-4302-7938زهراخاوریدانشجوی کارشناسی ارشد حقوق بین الملل، دانشگاه کردستان، سنندج، ایران.Journal Article20251128The UN Security Council, in theory, possesses extensive authority to address wars, acts of aggression, and grave violations of international law.However, the Council's performance has faced fundamental challenges. Using a descriptive-analytical method, this study examines the gap between the Council's theoretical mandate in confronting emerging threats and its actual performance. The main question is to identify the structural, legal, and political obstacles that reduce the Council's efficacy and legitimacy in contemporary crises. The research hypothesis focuses on three key obstacles: the veto-based decision-making structure, ambiguity in defining a threat to peace regarding emerging threats, and the incompatibility of the Council's traditional mechanisms with the technological nature of these threats. The findings indicate that the Council's effectiveness is severely influenced by the structure of the international system, the national interests of its permanent members, and the instrumental use of the veto power; factors that have led to inefficiency, lack of transparency, double standards, and weakening of the Responsibility to Protect. The twelve-day Iran-Israel war precisely confirmed this finding: due to the political considerations of its permanent members (direct participation of the United States and the cautious silence of Russia and China), the Council suffered complete paralysis and took no effective action to condemn or stop the war. The final ceasefire was also imposed not based on a Council resolution, but by the US following a military power balance. This study demonstrates the predominance of major powers' interests over collective security and a transition from classical international law to power-based diplomacy.شورای امنیت سازمان ملل متحد، در تئوری دارای اختیارات گستردهای برای مقابله با جنگها، تجاوز و نقض فاحش حقوق بینالملل است. با این حال، عملکرد این نهاد همواره با چالشهای بنیادین مواجه بوده است. این پژوهش با روش توصیفی-تحلیلی، شکاف میان نقش نظری و عملکرد واقعی شورای امنیت را در مواجهه با تهدیدات نوظهور بررسی میکند. پرسش اصلی، شناسایی موانع ساختاری، حقوقی و سیاسی کاهشدهنده کارآمدی و مشروعیت شورا در بحرانهای معاصر است. فرضیه تحقیق بر سه مانع کلیدی تمرکز دارد: ساختار تصمیمگیری مبتنی بر حق وتو، ابهام در تعریف «تهدید علیه صلح» در قبال تهدیدات نوظهور و ناسازگاری سازوکارهای سنتی شورا با ماهیت فناورانه این تهدیدات. یافتهها نشان میدهد کارآمدی شورا به شدت تحت تأثیر ساختار نظام بینالملل، منافع ملی اعضای دائم و استفاده ابزاری از «حق وتو» قرار دارد؛ عواملی که به ناکارآمدی، عدم شفافیت، استانداردهای دوگانه و تضعیف مسئولیت حمایت انجامیدهاند. مطالعه موردی جنگ 12 روزه اسرائیل علیه ایران (ژوئن 2025) این یافته را عیناً تأیید کرد: شورا در نتیجه ملاحظات سیاسی اعضای دائم (مشارکت مستقیم آمریکا و سکوت محتاطانه روسیه و چین) دچار «فلج کامل» شد و هیچ اقدام مؤثری برای محکومیت یا توقف جنگ انجام نداد. آتشبس نهایی نیز نه بر پایه قطعنامه شورا، بلکه توسط آمریکا و در پی موازنه قدرت نظامی تحمیل گردید. این مطالعه، غلبه منافع قدرتهای بزرگ بر اصول امنیت جمعی و گذار از حقوق بینالملل کلاسیک به دیپلماسی مبتنی بر قدرت را اثبات میکند.https://fp.ipisjournals.ir/article_734126_502c000d215e28171da16b04bbfdc7cf.pdfوزارت امور خارجهفصلنامه سیاست خارجی2382968039420260220An examination of Iran's foreign policy towards the 2022 war between Russia and Ukraine.بررسی سیاست خارجی ایران در قبال جنگ سال 2022 روسیه و اوکراین.3558733552FAفرزادنویدی نیااستادیار گروه علوم سیاسی، واحد اندیمشک، دانشگاه آزاد اسلامی، اندیمشک، ایران.0000-0002-1540-2796محسنسلیمانیگروه روابط بین الملل ، واحد اهواز، دانشگاه آزاد اسلامی، ایران.0009-0009-1679-8815Journal Article20250802Abstract<br><br>Ukraine has always been an arena of competition and conflict between major world powers in the past two decades. The Russia-Ukraine war in 2022 is one of the most important international developments that is closely followed by other countries. The main purpose of this research is to examine Iran's foreign policy towards the 2022 Ukraine war. The main question is what was Iran's foreign policy in the Russia-Ukraine war in 2022? The research hypothesis emphasizes that Iran, by adopting a realistic and pragmatic policy, while opposing resorting to war as a solution to the crisis, has emphasized balancing and tactical convergence with Russia against Western pressures. The results of the research show that Iran's foreign policy, first in the form of neutrality and emphasis on international standards and then in the form of relative support for Russia, is a reflection of the balancing approach within the framework of the transitional global order, which leads to strengthening Iran's position in the Eastern axis and reducing dependence on the West. Among the factors influencing it were the move towards looking east, greater cooperation with Russia, opposition to NATO expansion, and attempts to use this war, especially in the field of energy sales. This research was conducted with a descriptive-analytical approach and a documentary (library) method.چکیده<br><br>اوکراین در دو دهه گذشته همواره عرصه رقابت و منازعه قدرتهای بزرگ جهانی بوده است. جنگ روسیه و اوکراین در سال 2022 از مهمترین تحولات بینالمللی است که با دقت از سوی کشورهای دیگر دنبال میشود. هدف اصلی این پژوهش، بررسی سیاست خارجی ایران در قبال جنگ سال 2022 اوکراین است. سوال اصلی این است که سیاست خارجی ایران در جنگ روسیه و اوکراین در سال 2022 چه بوده است؟ فرضیه پژوهش بر این تاکید دارد که ایران با اتخاذ سیاستی واقعگرایانه و عملگرایانه، ضمن مخالفت با توسل به جنگ بهعنوان راهحل بحران، بر موازنهگرایی و همگرایی تاکتیکی با روسیه در برابر فشارهای غرب تأکید داشته است. نتایج پژوهش نشان میدهد که سیاست خارجی ایران ابتدا در قالب بیطرفی و تأکید بر موازین بینالمللی و سپس در شکل حمایت نسبی از روسیه، بازتابی از رویکرد موازنهگرایانه در چارچوب نظم در حال گذار جهانی است که بر تقویت جایگاه ایران در محور شرق و کاهش وابستگی به غرب می انجامد. از جمله عوامل مؤثر بر آن نیز حرکت در مسیر نگاه به شرق، همکاری بیشتر با روسیه، مخالفت با گسترش ناتو و تلاش برای استفاده از این جنگ به ویژه در زمینه فروش انرژی بوده است. این پژوهش با رویکرد توصیفی – تحلیلی و با روش اسنادی (کتابخانهای) انجام شده است.https://fp.ipisjournals.ir/article_733552_965bb30cd62da5a37efe6fe1bb383b73.pdfوزارت امور خارجهفصلنامه سیاست خارجی2382968039420260220Energy Capacity-Building in Iran's Foreign Policy in Central Asia: A Case Study of Turkmenistanظرفیت سازی انرژی در سیاست خارجی ایران در آسیای مرکزی (مطالعه موردی ترکمنستان)5992733553FAرحمتحاجی مینهدانشیار روابط بین الملل، دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران شرق، تهران، ایران0000-0002-1225-9541محمدمهدیخزاعیدانشجوی دکتری مطالعات آمریکای شمالی، دانشگاه تهران، تهران، ایران0009-0000-3704-6633ابراهیمرضایی راددانشجوی دکتری روابط بین الملل دانشگاه آزاد اسلامی، واحد علوم و تحقیقات، تهران، ایران0000-0003-1169-1508Journal Article20250527Given the growing importance of energy in global political and economic developments, its role in the foreign policy of countries has become more prominent. Today, geopolitics of energy and geo-economics play a major role in shaping foreign policy. The main question of this article is: How does energy capacity shape Iran's foreign policy toward Central Asia, particularly Turkmenistan? Based on a theoretical framework grounded in geopolitics of energy and geo-economics and employing a descriptive-analytical method, the main hypothesis of the research is that, given the positions of Iran and Turkmenistan as energy producers and exporters, energy capacity serves as an instrumental function in Iran’s foreign policy. It can contribute to optimizing the energy-driven interests of both countries and reducing Turkmenistan’s geopolitical challenges and Iran’s geo-economic challenges. The findings of the study indicate that although Iran and Turkmenistan, as natural gas producers, may be considered competitors, cooperation based on gas transit and swap agreements can pave the way for expanding bilateral relations and advancing mutual interests. Additionally, routes such as the International North–South Transport Corridor and the connection of Chabahar Port to it will play a significant role in facilitating Turkmen gas exports and consolidating Iran’s position in the regional energy transit chain. However, the operationalization of these capacities faces structural challenges, such as unilateral sanctions and competition among transit routes. Overcoming these challenges requires active bilateral and multilateral diplomacy at the regional level.امروزه نقش انرژی در سیاست خارجی کشورها با توجه به اهمیت روزافزون آن در تحولات سیاسی و اقتصادی جهان برجستهتر شده است؛ تا آنجا که امروزه ژئوپلیتیک انرژی و ژئواکونومی سهم عمدهای در شکلدهی به سیاست خارجی کشورها ایفا میکنند. در همین راستا پرسش اصلی مقاله حاضر این است که ظرفیت انرژی در شکلدهی به سیاست خارجی ایران در قبال کشورهای آسیای مرکزی، به ویژه ترکمنستان، چگونه عمل میکند؟ در پاسخ، فرضیه پژوهش بیان میکند که بر اساس چارچوب نظری ترکیبی ژئوپلیتیک انرژی و ژئواکونومی، با تحلیل دادهها با استفاده از روش کیفی و رویکرد توصیفی- تحلیلی و با توجه به حضور ایران و ترکمنستان در جمع کشورهای تولیدکننده و صادرکننده انرژی، ظرفیت انرژی در سیاست خارجی ایران میتواند کارکردی به مثابه یک ابزار راهبردی داشته باشد و در راستای هسموسازی منافع انرژیمحور دو کشور، همزمان در کاهش چالشهای ژئوپلیتیکی ترکمنستان و ژئواکونومیکی ایران ایفای نقش نماید. یافتههای پژوهش نشان میدهد که گرچه ایران و ترکمنستان به عنوان تولیدکنندگان گاز طبیعی ممکن است رقیب یکدیگر قلمداد شوند، اما همکاریهای مبتنی بر ترانزیت و سوآپ گاز میتواند زمینهساز گسترش روابط دوجانبه و پیشبرنده منافع مشترک باشد. همچنین مسیرهایی مانند راهگذر بینالمللی شمال ـ جنوب و اتصال بندر چابهار به آن، میتواند نقش مهمی در تسهیل صادرات گاز ترکمنستان و تثبیت جایگاه ایران در زنجیره ترانزیت انرژی منطقهای ایفا کند. با این حال، عملیاتیسازی این ظرفیتها با چالشهای ساختاری همچون تحریمهای یکجانبه و رقابتهای ترانزیتی مواجه است که غلبه بر آنها نیازمند دیپلماسی فعال دوجانبه و چندجانبه در سطح منطقهای است.https://fp.ipisjournals.ir/article_733553_b43e159754a1a0c83230292c3d01c5ac.pdfوزارت امور خارجهفصلنامه سیاست خارجی2382968039420260220راهبرد سیاست خارجی جمهوری اسلامی ایران در قبال تهدیدهای نارکوتروریسم داعش خراسان افغانستان(2018-2024)راهبرد سیاست خارجی جمهوری اسلامی ایران در قبال تهدیدهای نارکوتروریسم داعش خراسان افغانستان(2018-2024)93118733554FAرشیدرکابیانهیات علمی دانشگاه آیت الله بروجردی ه گروه علوم سیاسیمهدیپادروندکارشناس ارشد روابط بین الملل دانشگاه گیلانمحسنعزتیدانش اموخته ارشد روابط بین الملل دانشگاه گیلانJournal Article20250721With the expansion of the terrorist group ISIS's activities in West Asia, the Khorasan branch of this group in Afghanistan has exploited the illicit drug economy to create security, economic, and political threats for the region, particularly for Iran. This research, using a descriptive-analytical method and based on the theory of defensive realism, and drawing on credible academic and online sources, examines the strategies of Iran's foreign policy in confronting the narco-terrorism of ISIS-Khorasan. Accordingly, the research answers the following question: "What strategies has the Islamic Republic of Iran adopted to reduce the threats of narco-terrorism posed by ISIS-Khorasan?" The findings indicate that these threats include the expansion of terrorism, the black economy, and political instability. By adopting a strategy of threat balancing through bilateral cooperation with Kabul, multilateral convergence in Central Asia, and strengthening relations with regional organizations such as the ECO and the Shanghai Cooperation Organization, Iran has been able to significantly reduce terrorist activities.با افزایش فعالیت گروه تروریستی تکفیری داعش در غرب آسیا، گروههای متعدد تروریستی نیز در افغانستان شروع به تحرکات گسترده ناشی از اقتصاد قدرتمند قاچاق مواد مخدر کردند. داعش خراسان به عنوان یکی از همین گروهها، با هدف ایجاد یک مجموعه افراطی بنیادگرا و توسعه همهجانبه عملکردش، عمده فعالیتهای تروریستی خود را در افغانستان و کشورهای همسایه انجام داده است. (طرح مساله) این پژوهش به روش توصیفی-تحلیلی و با استفاده از نظریه واقعگرایی تدافعی، و اطلاعات لازم را از منابع اینترنتی و مقالات جمع آوری کرده است. به همین منظور می باشد که سوال بدینگونه مطرح میشود که، «جمهوری اسلامی ایران چه راهبردی به منظور کاهش تهدیدهای داعش خراسان در افغانستان برای دستگاه دیپلماسی خود اتخاذ کرده است؟(سؤال) <br><br>یافتهها: یافتههای پژوهش بیان میدارد که، تهدیدات داعش خراسان در حوزههای: 1-معضلات امنیتی، نظیر گسترش فعالیتهای تروریستی؛ 2- مشکلات اقتصادی همچون ایجاد اقتصاد سیاه؛3- حوزهی معضل سیاسی، به شمار میرود. به همین منظور راهبرد جمهوری اسلامی ایران برای کاهش تهدیدهای این گروه، روند همکاری خود را با سازمانهای منطقهای از جمله اکو، شانگهای توسعه داده و همگرایی دو جانبه با کابل و چند جانبه در آسیای مرکزی را توسعه داده است.(فرضیه)https://fp.ipisjournals.ir/article_733554_ab3cb654240a52e37b25d0ad2e363173.pdfوزارت امور خارجهفصلنامه سیاست خارجی2382968039420260220Application of the Strategic Model of Cultural Diplomacy in the Digital Age: A Case Study of National Image Management under Sanctions against the Islamic Republic of Iranکاربست الگوی راهبردی دیپلماسی فرهنگی در عصر دیجیتال: مطالعه موردی مدیریت تصویر ملی در تحریمها علیه جمهوری اسلامی ایران119152733556FAمحمد طاهاقائم پناهدانشجوی دکترای تخصصی علوم ارتباطات، دانشگاه بین المللی سوره، تهران، ایران.0009-0001-2651-489XJournal Article20251012In the intricate landscape of international crises, cultural diplomacy, as a key instrument of soft power, offers unique capacities for de-escalation, rebuilding trust, and enhancing intercultural communication. This research aims to operationally elucidate and empirically assess the role of cultural diplomacy in international crisis management within the digital sphere, focusing on the case study of sanctions against the Islamic Republic of Iran. The study first develops a hybrid conceptual model (based on soft power, cultural diplomacy, and digital diplomacy) and subsequently analyzes its core mechanisms (narrative construction and trust-building) within the selected case. Data were collected and analyzed using a mixed-methods (qualitative-quantitative) approach, with a specific focus on the Iranian sanctions case (as the focal case study), through a survey of 78 experts and 15 semi-structured interviews. Qualitative thematic analysis and quantitative assessment reveal that cultural diplomacy operates through narrative redefinition (with a mean impact score of 4.2 out of 5 in the survey), unofficial mediation, and perceptual institution-building, with digital tools acting as strategic enablers. However, challenges such as institutional limitations, technological inequalities, and cultural misperceptions significantly reduce overall efficacy. This study, by presenting a practical conceptual model and crisis-oriented operational indicators, assists policymakers in enhancing countries' soft power capacities in the face of crises and facilitating intercultural dialogue.در دنیای پیچیده بحرانهای بینالمللی، دیپلماسی فرهنگی بهعنوان ابزاری کلیدی از قدرت نرم، ظرفیتهای منحصربهفردی برای کاهش تنشها، بازسازی اعتماد و تقویت ارتباطات میانفرهنگی ارائه میدهد. این پژوهش با هدف تبیین عملیاتی و ارزیابی تجربی نقش دیپلماسی فرهنگی در مدیریت بحرانهای بینالمللی در بستر دیجیتال، به مطالعه موردی تحریمها علیه جمهوری اسلامی ایران (بعنوان موردکاوی اصلی) میپردازد. این مطالعه ابتدا یک مدل مفهومی تلفیقی (بر اساس قدرت نرم، دیپلماسی فرهنگی و دیجیتال) را تدوین کرده و سپس سازوکارهای آن (روایتسازی و اعتمادسازی) را در موردکاوی منتخب، تحلیل مینماید. دادهها با تمرکز بر این موردکاوی و با رویکرد ترکیبی کیفی-کمی، از طریق پیمایش ۷۸ کارشناس و ۱۵ مصاحبه نیمهساختیافته گردآوری و تحلیل شدند. تحلیل مضمون کیفی و ارزیابی کمی نشان میدهد دیپلماسی فرهنگی از طریق بازتعریف روایتها (با میانگین تأثیر ۴.۲ از ۵ در پیمایش)، واسطهگری غیررسمی و نهادسازی ادراکی عمل کرده و ابزارهای دیجیتال آن را تقویت میکنند، اما چالشهایی مانند محدودیتهای نهادی، نابرابریهای فناورانه و سوءبرداشتهای فرهنگی اثربخشی را کاهش میدهند. این مطالعه با ارائه مدل مفهومی کاربردی و شاخصهای عملیاتی بحران محور، به سیاستگذاران کمک میکند تا ظرفیتهای قدرت نرم کشورها را در مواجهه با بحرانها ارتقا دهند و گفتوگوی میانفرهنگی را تسهیل نمایند.https://fp.ipisjournals.ir/article_733556_6b0619baff9647af66bbe14e7181c17b.pdfوزارت امور خارجهفصلنامه سیاست خارجی2382968039420260220Sports Diplomacy as a Tool for Improving National Image and Brand: A Meta-synthesisدیپلماسی ورزشی ابزاری برای بهبود تصویر و ویژند ملی: یک بررسی فراترکیب153174733557FAزهرهکریم میاناستادیارگروه مدیریت فناوری، دانشکده مدیریت و حسابداری، واحد تهران جنوب، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران0000-0002-4310-0074جوادرمضان قربانیدانشجوی دکتری مدیریت فناوری، دانشکده مدیریت و حسابداری، واحد تهران جنوب، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران0000-0001-5875-1008Journal Article20250915Sport is recognized as one of the most effective tools for public diplomacy and national branding. Sport diplomacy, as a branch of public diplomacy, refers to the use of sport to achieve foreign policy goals, people-to-people diplomacy, strengthen national identity and image, and enhance international relations. This article examines the impact of sport diplomacy on national branding and the national image of countries, analyzing and synthesizing existing studies in this field, which include a range of 183 articles from the Web of Science. The main research question is how sport diplomacy can serve as an effective tool in enhancing the national brand and image of countries. The findings show that sport diplomacy significantly contributes to the elevation of countries' global standing through increasing global recognition, strengthening national identity, attracting foreign investment, promoting the tourism industry, and improving international relations. The findings also address successful cases such as the impact of the 2010 FIFA World Cup in South Africa and the 2022 World Cup in Qatar, while also exploring challenges and barriers such as the high costs of hosting and political challenges. Ultimately, the results indicate that in today's world, where the importance of soft power has increased, sport diplomacy can be an effective tool in improving a country's image, international relations, and global standing.ورزش بهعنوان یکی از مؤثرترین ابزارها برای دیپلماسی عمومی و ویژند سازی ملی شناخته میشود. دیپلماسی ورزشی، بهعنوان شاخهای از دیپلماسی عمومی، به استفاده از ورزش برای دستیابی به اهداف سیاست خارجی، دیپلماسی مردم با مردم، تقویت هویت و تصویر کشور و ارتقا روابط بینالمللی اشاره دارد. این مقاله به بررسی تأثیر دیپلماسی ورزشی بر ویژند سازی ملی و تصویر ملی کشورها پرداخته و با استفاده از روش فراترکیب، مطالعات موجود در این حوزه که دامنه 183 مقاله از پایگاه web of science را شامل میشود را تحلیل و ترکیب کرده است. سؤال اصلی پژوهش این است که چگونه دیپلماسی ورزشی میتواند بهعنوان ابزاری مؤثر در ارتقای ویژند و تصویر ملی کشورها مؤثر باشد. یافتهها نشان میدهند که دیپلماسی ورزشی از طریق افزایش شناخت جهانی، تقویت هویت ملی، جذب سرمایهگذاری خارجی، رشد صنعت گردشگری و بهبود روابط بینالمللی، به شکل چشمگیری به ارتقای جایگاه کشورها در سطح جهانی کمک میکند. همچنین، یافتهها به موارد موفقی چون تأثیر جام جهانی 2010 آفریقای جنوبی و جام جهانی 2022 قطر پرداخته و چالشها و موانعی مانند هزینههای بالای میزبانی و چالشهای سیاسی را نیز بررسی میکند. درنهایت، نتایج نشان میدهند که در دنیای امروز که اهمیت قدرت نرم افزایشیافته، دیپلماسی ورزشی میتواند ابزاری مؤثر در بهبود تصویر کشور، روابط بینالمللی و جایگاه جهانی کشورها باشد.https://fp.ipisjournals.ir/article_733557_344d30a5039e9a9f64a10bec40c833a8.pdfوزارت امور خارجهفصلنامه سیاست خارجی2382968039420260220The swing State and the Dynamics of Turkish Foreign Policy (Case Study of the Ukraine War)دولت آونگی و پویایی سیاست خارجی ترکیه؛ مورد پژوهی: جنگ اوکراین175198734256FAمحمد علیقَنامی زاده فلاحیدانشجو (کارشناسی ارشد)، روابط بینالملل، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران.0009-0007-8322-2942ولیگلمحمدیدانشیار، روابط بینالملل، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران.0000-0003-2503-2183وحیدحسینزادهاستادیار، روابط بینالملل، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران.0000-0002-4320-8122Journal Article20251106Turkey's foreign policy, as it enters the 21st century, has developed a dynamic and multifaceted framework that necessitates new analytical approaches for comprehensive understanding. This study aims to elucidate this dynamism by analyzing Turkey's proactive engagement during the 2022 Ukraine conflict through the lenses of the global swing state concept and the theory of complex adaptive systems. The central hypothesis posits that Turkey's swing behavior constitutes a calculated response to geopolitical imperatives, systemic pressures, and internal dynamics, all aimed at achieving strategic independence. Employing a qualitative methodology with a descriptive-analytical framework, this research involved data collection through extensive library studies. Turkey's actions were scrutinized using five key indicators of global swing states: geopolitics, economy, military, diplomacy, and smart power, as well as through the principles of systems theory. The findings indicate that Turkey assumed the role of a swing state during the Ukraine crisis by implementing a dual strategy that involved military support for Ukraine while simultaneously sustaining economic relations with Russia. By leveraging geopolitical tools (such as the Montreux Convention), economic initiatives (including energy corridors), and diplomatic efforts (notably the mediation of the grain agreement), Turkey successfully maintained its influence over both belligerent parties. This swing activism has transformed Turkey's position from that of a subordinate ally to a pivotal regulator within the international order. While this approach has facilitated the achievement of strategic independence, it has also introduced structural risks, including a credibility vacuum and the perception of Turkey as an unreliable ally.سیاست خارجی ترکیه با ورود به قرن بیست و یکم، الگویی پویا و چندوجهی یافته که فهم آن نیازمند چارچوبهای تحلیلی نوین است. این پژوهش با هدف تبیین این پویایی، به تحلیل کنشگری ترکیه در جریان جنگ ۲۰۲۲ اوکراین از طریق چارچوب مفهومی دولت آونگی و نظریه سیستمهای انطباقی پیچیده میپردازد. فرضیه اصلی آن است که رفتار آونگی ترکیه، پاسخی هوشمندانه به الزامات ژئوپلیتیک، فشارهای سیستمی و پویاییهای داخلی برای تحقق استقلال راهبردی است. این تحقیق با روش کیفی و رویکردی توصیفی-تحلیلی انجام شده است. دادهها از طریق مطالعات کتابخانهای گردآوری شده و رفتار ترکیه بر اساس پنج شاخص کلیدی دولتهای آونگی (ژئوپلیتیک، اقتصاد، نظامی، دیپلماسی و قدرت هوشمند) و با تکیه بر نظریه سیستمها تحلیل شده است. یافتهها نشان میدهد که ترکیه در بحران اوکراین، با اتخاذ یک استراتژی دوگانه حمایت نظامی از اوکراین و حفظ روابط اقتصادی با روسیه نقش یک دولت آونگی را به طور کامل ایفا کرد. این کشور با استفاده از اهرمهای ژئوپلیتیک (کنوانسیون مونترو)، اقتصادی (کریدورهای انرژی) و دیپلماتیک (میانجیگری در توافق غلات)، توانست نفوذ خود را بر هر دو طرف متخاصم حفظ کند. کنشگری آونگی، جایگاه ترکیه را از یک متحد پیرو به یک تنظیمگر محوری در نظم بینالملل تغییر داده است. این استراتژی ضمن تحقق استقلال راهبردی، با ایجاد خلأ اعتبار و معرفی ترکیه به عنوان یک متحد غیرقابل اتکا، ریسکهای ساختاری نیز به همراه داشته است.https://fp.ipisjournals.ir/article_734256_073ea71ba6209ea816ae79602db469b0.pdfوزارت امور خارجهفصلنامه سیاست خارجی2382968039420260220The Evolution of South Korea's Foreign Policy in West Asia: From Economic Focus to Multidimensional Engagement (2000-2024)تحول در سیاست خارجی کره جنوبی در غرب آسیا: از اقتصادمحوری به تعامل چندبُعدی(۲۰۲۴_۲۰۰۰)199222734334FAرحمانحریریاستادیار گروه علوم سیاسی و روابط بین الملل، دانشکده علوم اجتماعی دانشگاه رازی، کرمانشاه، ایران.0000-0001-9799-8943نیلوفرعبدیکارشناس ارشد مطالعات منطقه ای، گروه علوم سیاسی و روابط بینالملل، دانشکده علوم اجتماعی و تربیتی، دانشگاه رازی، کرمانشاه، ایران.0009-0006-3751-9537سید شمسالدینصادقیدانشیارگروه علوم سیاسی و روابط بین الملل، دانشکده علوم اجتماعی و تربیتی، دانشگاه رازی، کرمانشاه، ایران.0000-0003-2113-1707Journal Article20251021With its strategic geopolitical location, vital corridors, and significant share of energy reserves, West Asia plays a decisive role in the power structure, energy equations, and international security architecture. For South Korea, which obtains most of its energy needs from this region, West Asia is of strategic and irreplaceable importance. Although Seoul’s previous interactions with this region were mainly focused on energy-based cooperation, since the 2000s it has gradually included areas such as new technologies, infrastructure development, security-military cooperation, and cultural diplomacy. <br><br>The main question of the research is how has South Korea’s foreign policy in West Asia changed between 2000 and 2024? This research, using a descriptive-analytical method and using the theoretical framework of institutional neoliberalism, examines the institutional, economic, and structural mechanisms of this transformation. The results show that increasing economic and energy interdependence, the development of institutional arrangements in the fields of energy, technology, and infrastructure, the strengthening of cooperation rules, and the growing role of large Korean companies in multi-level cooperation networks have been the most important factors in the transition of Seoul's foreign policy from an economy-oriented model to a multidimensional and institution-based interaction model. As a result of this transformation, South Korea's relations with West Asia have enjoyed greater institutional coherence, and the position of this region in Seoul's foreign policy macro strategy has been enhanced.غرب آسیا با برخورداری از موقعیت ژئوپلیتیکی راهبردی، گذرگاههای حیاتی و سهم قابل توجه از ذخایر انرژی، نقشی تعیینکننده در ساختار قدرت، معادلات انرژی و معماری امنیت بینالمللی ایفا میکند. برای کره جنوبی که بخش عمده نیازهای انرژی خود را از این منطقه تأمین مینماید، غرب آسیا واجد اهمیتی راهبردی و غیرقابل جایگزین است. اگرچه تعاملات پیشین سئول با این منطقه عمدتاً بر همکاریهای انرژیمحور متمرکز بود، اما از دهه ۲۰۰۰ به بعد بهتدریج حوزههایی همچون فناوریهای نوین، توسعه زیرساختها، همکاری امنیتی–نظامی و دیپلماسی فرهنگی را نیز در بر گرفته است.<br><br>سؤال اصلی پژوهش این است که سیاست خارجی کره جنوبی در غرب آسیا در بازه زمانی ۲۰۰۰ تا ۲۰۲۴ میلادی چگونه تغییر یافته است؟ این پژوهش با روش توصیفی–تحلیلی و بهرهگیری از چارچوب نظری نولیبرالیسم نهادی، سازوکارهای نهادی، اقتصادی و ساختاری این تحول را واکاوی میکند. نتایج نشان میدهد که افزایش وابستگی متقابل اقتصادی و انرژی، توسعه ترتیبات نهادی در حوزههای انرژی، فناوری و زیرساخت، تقویت قواعد همکاری و نقش فزاینده شرکتهای بزرگ کرهای در قالب شبکههای همکاری چندسطحی، مهمترین عوامل انتقال سیاست خارجی سئول از الگوی اقتصادمحور به الگوی تعامل چندبعدی و نهادبنیاد بودهاند. در پی این تحول، روابط کره جنوبی با غرب آسیا از انسجام نهادی بیشتری برخوردار شده و جایگاه این منطقه در راهبرد کلان سیاست خارجی سئول ارتقا یافته است.https://fp.ipisjournals.ir/article_734334_7a04f78b93de82c06872f9f099d28315.pdf