وزارت امور خارجهفصلنامه سیاست خارجی2382968031420180121Critical Realism and Foreign Policy of Islamic Republic of Iranرئالیسم انتقادی و سیاست خارجی جمهوری اسلامی ایران54030688FAعزیزاللهحاتم زادهدانشجوی دکترای روابط بینالملل دانشگاه تهرانایوبمنتیدانشجوی دکترای روابط بینالملل دانشگاه تهرانJournal Article20180327Different Iranian and international researchers have studied the foreign policy of Islamic Republic of Iran, using theories of foreign policy and international relations. The most important challenge facing all this studies, has been analyze and explain the contradictory aspects of Iran's foreign policy. This study proposes a new framework for analyzing the foreign policy of the Islamic Republic of Iran and argues that this framework can explain Iran's foreign policy contradictions and differences . The authors argue that using the Critical Realism as a new conceptual framework in international relations is a better way of understanding the different aspects in Iran foreign policy. Critical Realism stands between Realism and Critical theory in international relations and while has some common points with them, has also some different with each of them.
This article has two main parts: The first part is to explain the concept of Critical Realism and its position in international relations theory deals. The second part examines the appropriateness and matching theory to explain the foreign policy of the Islamic Republic of Iran.سیاست خارجی جمهوری اسلامی ایران از منظر نظریههای مختلف روابط بینالملل توسط پژوهشگران داخلی و خارجی مورد بررسی قرار گرفته است. مهمترین چالش پیش روی همه این نظریهها، تحلیل و توضیح جنبههای متضاد سیاست خارجی ایران بوده است. در این مقاله، ما چارچوب جدیدی برای بررسی و تحلیل سیاست خارجی جمهوری اسلامی ایران ارائه و استدلال میکنیم که این چارچوب، میتواند تناقضات و تفاوتهای ظاهری سیاست خارجی ایران را توضیح دهد. "رئالیسم انتقادی" چارچوبی است که از نظر ما برای تحلیل سیاست خارجی ایران تناسب بیشتری دارد. این حوزه نظری، در میانه رئالیسم و نظریه انتقادی در روابط بین الملل قرار دارد و ضمن اینکه برخی از اصول و شاخصههای هرکدام از این دو را داراست، تفاوتهایی نیز با هر یک از آنها دارد. رئالیسم انتقادی ضمن قائل بودن به تغییر وضع موجود و دارا بودن ماهیت ضدهژمونیک، دولتمحوری و اهمیت قدرت را نیز نادیده نمیگیرد. مقاله در دو قسمت ابتدا به شرح و توضیح نظریه رئالیسم انتقادی و ویژگیهای آن میپردازد و سپس تناسب و تطابق این نظریه را با سیاست خارجی جمهوری اسلامی ایران مورد بررسی قرار میدهد.https://fp.ipisjournals.ir/article_30688_9c8001602e98208ef4e8d1bbf79fee65.pdfوزارت امور خارجهفصلنامه سیاست خارجی2382968031420180121The Multilateral Export Control Regimesرژیمهای چند جانبه کنترل صادرات417030689FAبهادرامینیان جزیدانشیار دانشکده روابط بینالملل وزارت امور خارجهسید محسنسجادیدانش آموخته کارشناسی ارشد رشته دیپلماسی و سازمانهای بینالمللیJournal Article20180327In the post WWII era, Multilateral Export Control Regimes (MECR) were formed to restrict the access of countries outside the western bloc – especially members of the Soviet Union – to modern military technology and equipment, mainly missiles and WMDs. Although even during the Cold War, these regimes went beyond those specific targets and set a precedent for global restriction outside NATO sphere.
Admittedly, these regimes proved effective in the years that followed the disintegration of the Soviet Union and have – directly and indirectly – affected the national security of many target countries.
Meanwhile, two notable Multilateral Export Control Regimes, including Missile Technology Control Regime (MTCR) and Wassenaar Arrangement (WA), seek to establish executive mechanisms to ensure that other countries do not have access to specific missile technologies related to the transfer and delivery of WMD warheads and dual-use technologies.
پایه شکلگیری رژیمهای چند جانبه کنترل صادرات محدود کردن دستیابی کشورهای خارج از بلوک غرب پس از جنگ جهانی دوم مخصوصا کشورهای حوزه شوروی به فناوریهای نظامی و نوین بخصوص در حوزه موشکی و سلاحهای انهدام انبوه بود اگرچه در همان دوران جنگ سرد و پس از آن حوزه در برگیری رژیمهای کنترل فراتر از کشورهای بلوک شرق رفته و کشورهایی را به عنوان هدف خود تعیین نمودند و باید اعتراف نمود که در این زمینه موفق بوده و گامهای مؤثری نیز برداشته شده که به طور مستقیم و غیرمستقیم بر امنیت ملی کشورهای خارج از رژیمها و مخصوصا کشورهای هدف تأثیرگذار بوده است. در این بین، برخی از رژیمهای چند جانبه کنترل صادرات از جمله رژیم کنترل فناوری موشکی و ترتیبات واسنار، دو رژیمی هستند که در پی وضع سازوکارهای اجرایی برای اطمینان از عدم دستیابی سایر کشورها به فناوری های موشکی مرتبط با انتقال و حمل سلاحهای انهدام انبوه و فناوریهای دو منظوره میباشند.https://fp.ipisjournals.ir/article_30689_98d27eaef365d1710da5106ffbabf73c.pdfوزارت امور خارجهفصلنامه سیاست خارجی2382968031420180121Political Economy of Regional Trade Blocs in the Middle East: An Assessment of Challengesبلوکهای تجاری منطقهای در خاورمیانه: بررسی چالش ها از منظر اقتصاد سیاسی7110030690FAفریبرزارغوانی پیرسلامیاستادیار روابط بینالملل دانشگاه شیراز0000-0002-6180-7751حسنخوش گفتاردانش آموخته کارشناسی ارشد مطالعات خاورمیانهJournal Article20180327The main goal of this article is evaluation of some challenges that resulted in creating some obstacles before regional trade blocs in the Middle East. In recent years, regionalism in light of geographical and geopolitics relations have influenced interdependence and common interests. Hence, states have tended to cooperate and organize interaction in some issues such as political, economic, and cultural context. This article, with emphasis on Middle East and promotion of cooperation and security space mitigation, pursues to answer the question that what has challenged regional trade blocs in the Middle East. With descriptive-explanative method, this article argues some political factors such as structural contrasts and competitions among the Middle Eastern countries, internal crisis in regional countries and influence of intra-regional actors and multiple economic factors such as underdevelopment in difference levels, rentier states and weakness of privatization are more important factors that influenced free trade blocs in the Middle East.
هدف مقاله حاضر، بررسی عوامل و مشکلاتی است که سد راه شکلگیری بلوکهای تجاری منطقهای در خاورمیانه شده است. در سالهای اخیر منطقهگرایی به لحاظ جغرافیایی و روابط ژئوپلتیک توانسته میزانی از وابستگی متقابل و منافع مشترک را به وجود آورد و در نتیجه دولتها را به همکاری و تعامل سازمانیافته در زمینههای مختلف سیاسی، اقتصادی، امنیتی و فرهنگی برای حرکت به سمت همگرایی سوق دهد. این مقاله با تمرکز بر محیط خاورمیانه و تاکید بر لزوم توسعه همکاریها و کاهش فضای امنیتی با طرح این پرسش که چه عواملی منجر به عدم شکلگیری بلوکهای تجاری منطقهای در خاورمیانه شده است؟ با روشی توصیفی ـ تبیینی بیان میدارد که عوامل سیاسی همچون تضادها و رقابتهای ساختاری در میان دولتهای خاورمیانه، بحرانهای داخلی در کشورهای منطقه و نفوذ کنشگران فرامنطقهای، و عوامل اقتصادی متعدد از جمله توسعهنیافتگی در سطوح گوناگون و اقتصادهای مبتنی بر دولتهای رانتیر و متکی به دلارهای نفتی و ضعف خصوصیسازی از جمله نکاتی هستند که منجر به عدم شکلگیری بلوکهای تجاری منطقهای در خاورمیانه شدهاند.https://fp.ipisjournals.ir/article_30690_48566ed0fe86539f5d9b227667e4260b.pdfوزارت امور خارجهفصلنامه سیاست خارجی2382968031420180121Uncertainty Dilemma in the Crisis Analysis between the United States and North Koreaمعضلِ عدمقطعیت در تحلیل بحران کره شمالی و آمریکا10115030691FAمسعودرضائیدکتری روابط بین الملل دانشگاه آزاد اسلامی واحد اصفهانماریافرح زادهدانشجوی دکتری روابط بینالملل دانشگاه خوارزمیJournal Article20180327Contrary to many of the current challenges in the world, the crisis between North Korea and the United States is completely different in the 21th century, and its performance is similar to the Cold War era. Hence, distrust and uncertainty determine the perceptions of the United States and North Korea towards each other. In this context, the United States insists on stopping North Korea from achieving a complete cycle of nuclear deterrent, and defeats the country through multilateral sanctions and military threats. North Korea is also insists on moving towards development of nuclear deterrence and survival, and is willing to make an agreement with regard to security and its interests, at least in the freezing position of the conflict. Meanwhile, a range of issues such as potential threats, different commitments, changes in the priorities of the two countries, domestic policies and trans-regional events, one after another, has only increased the scope of conflict and uncertainty. In this regard, the question is what final conclusion can be perceived for this dispute in view of uncertainties about true intentions of North Korea, and on the other hand, the United States under Trump administration ? The present article seeks to consider the dimensions and consequences of the crisis between the two countries in a descriptive-analytical way by using the Bayesian theory and military scenarios.موضوع بحران میان کره شمالی و آمریکا برخلاف بسیاری از بحرانهای موجود در عرصۀ جهانی، کاملاً متفاوت و تابعی از مکانیسم دوران جنگ سرد است. ازهمینرو بیاعتمادی و عدم قطعیت، ادراک ایالات متحده و کره شمالی را در قبال یکدیگر تعیین کرده است. در این چارچوب، آمریکا اصرار دارد تا قبل از رسیدنِ پیونگیانگ به چرخۀ کاملِ بازدارندگی اتمی، این کشور را بهواسطۀ تحریمهای چندجانبه و تهدید نظامی به زانو درآورد و کرهشمالی نیز سرسختانه در مسیر تکامل سطوح بازدارندگی هستهای و تضمین بقاء، حاضر نیست توافقی بدون در نظر گرفتن امنیت و منافع آن حداقل در موقعیت انجماد منازعه شکل بگیرد. در این میان، مسائلی همچون تهدیدهای بالقوه، تعهدات متقاوت، تغییر در اولویتهای دو کشور، سیاستهای داخلی و حتی وقایع و رویدادهای برون منطقهای یکی پس از دیگری تنها به افزایش دامنۀ مناقشه و عدم قطعیت منجر شده است. نظر به این مهم، مقالۀ حاضر درصدد است به روشی توصیفی- تحلیلی و با استفاده از «نظریۀ بیزی»، ابعاد و پیامدهای بحران میان دو کشور را مورد توجه قرار داده، و با بکارگیری سناریوهای نظامی موجود و چالشهای آن، به تحلیلِ این موضوع بپردازد که اطلاعات ناقص و عدم قطعیت در بحران دو کشور، ناظر به چه تحولاتی بوده و وقایع احتمالی از چه ویژگیهایی برخوردار خواهند بود.https://fp.ipisjournals.ir/article_30691_57c0ef6ca5eb27bf4dd7ff5bc1ba7d0d.pdfوزارت امور خارجهفصلنامه سیاست خارجی2382968031420180121The Evolution of Arms Control Approaches and the Issue of Ballistic Missile Proliferationتحول رویکردهای کنترل تسلیحات و مسئله اشاعه موشک بالستیک15118030692FAنادرپورآخوندیعضو هیات علمی گروه علوم سیاسی، واحد خرم آباد، دانشگاه آزاد اسلاممحمدعباسیعضو هیات علمی گروه امنیت ملی، دانشکده علوم و فنون فارابیJournal Article20180327The arms control, in the Cold War period, was based on the power relations between the two superpowers. They set up their interactions based on strategic stability in the missile field. New actors emerge post-Cold War and they play significant role in the international system. As a result, arms control approaches also changed to adapt to the new conditions. The question arises here as to what changes have been made to the approaches regarding missile control in light of the change in the international system and the emergence of new challenges in missile area? This paper maintain that arms control approaches after the end of the Cold War, in response to new challenges from the narrow government-oriented field and the relationship between the two powers of domination, focused on three principles of confidence-building, transparency, and safeguards. This paper first examines the theoretical evolution in arms control approaches. The second part examines the missile challenges and ultimately examines the trend of evolutions in arms control approaches in the missile area.کنترل تسلیحات خصوصاً در زمینه موشک در دوران جنگ سرد مبتنی بر روابط قدرت بین دو ابر قدرت بود و دو ابر قدرت برمبنای مفهوم ثبات راهبردی تعاملات خود در حوزه موشک را تنظیم میکردند. پایان جنگ سرد به منزله ظهور بازیگران جدید در عرصه بینالمللی و نقش آفرینی آنها در تعاملات بینالمللی بود.در نتیجه، رویکردهای کنترل تسلیحاتی نیز برای انطباق با شرایط جدید تغییر کردند. از این رو، این سوال مطرح میشود که با توجه به تغییر در نظام بینالملل و ظهور چالشهای جدید، رویکردهای کنترل تسلیحات در حوزه موشک با چه تغییراتی مواجه شدهاند. این مقاله معتقد است رویکردهای کنترل تسلیحات در زمینه موشک بعد از پایان جنگ سرد به منظور پاسخگویی به چالشهای جدید از حوزه محدود دولت محوری و روابط بین دو ابرقدرت به سمت جامعنگری حرکت کردند که در آن بر سه اصل اعتمادسازی، شفافسازی و پادمانسازی تاکید میشود. این مقاله برای تبیین این موضوع ابتدا به بررسی تحول نظری در رویکردهای کنترل تسلیحات میپردازد. در بخش دوم چالشهای ناشی از موشک مورد بررسی قرار میگیرد و در نهایت روند حرکت رویکردهای کنترل تسلیحات در زمینه موشک مورد بررسی قرار میگیرد.https://fp.ipisjournals.ir/article_30692_a470e5d8260b6c1c1c3b2a65fa2b6676.pdfوزارت امور خارجهفصلنامه سیاست خارجی2382968031420180121Energy Diplomacy and Economic Developmentدیپلماسی انرژی و توسعه اقتصادی18120830693FAلقمانقنبریدانشجوی دکترای علوم سیاسیJournal Article20180327In post-JCPOA era, it is necessary to take suitable energy diplomacy in order to enhance Iran’s position in regional and international affairs. In this regard, in the light of the developmental foreign policy of the Rouhani administration, it has provided a platform for energy diplomacy with the emphasis on interaction with the world and multilateralism. The question is that how adoption of energy diplomacy in the framework of developmental foreign policy will provide a framework for economic development? The hypothesis of this study is that the adoption of energy diplomacy in the current administration will lead to economic development of the country. This paper uses a descriptive-analytical method with a practical purpose to measure the relationship between development-oriented foreign policy, economic development and energy diplomacy. <br /> در فضای پسابرجام ضرورت دیپلماسی انرژی در راستای توسعه اقتصادی و ارتقاء جایگاه کنونی ایران در منطقه و جهان قابل تأمل است. در این رابطه و در پرتو سیاست خارجی توسعهگرا، دولت یازدهم با تاکید بر تعاملگرائی و همزیستی سازنده با جهان، اعتدالگرایی و تنشزدائی، اعتمادسازی، و چند جانبهگرایی، بستر را برای پیشبرد بهینه دیپلماسی انرژی فراهم کرده است. به عبارت دیگر، دولت خواهد توانست در چارچوب سیاست خارجی توسعهگرا و با لحاظ کردن واقعیتهای داخلی و موقعیتی (هارتلند انرژی)، به شکار فرصتهای پدیدار شده در فضای پسابرجام، به منظور توسعه اقتصادی بپردازد. حال این پرسش مطرح است که اتخاذ دیپلماسی انرژی در چارچوب سیاست خارجی توسعهگرا با چه سازوکاری زمینه را برای توسعه اقتصادی فراهم خواهد کرد؟ در پاسخ، این فرضیه مطرح است که اتخاذ دیپلماسی انرژی در چارچوب سیاست خارجی توسعهگرا، موجب توسعه اقتصادی کشور خواهد شد. یافتههای مقاله نشان میدهد که قدم نهادن در مسیر توسعه اقتصادی و داشتن رویکردی آینده نگرانه به جایگاه ایران در منطقه و جهان، ضرورت اتخاذ دیپلماسی انرژی را در فضای پسابرجام برجسته ساخته است. این مقاله با استفاده از روش توصیفی ـ تحلیلی و با هدفی کاربردی و به منظور سنجش رابطه بین سیاست خارجی توسعهگرا، توسعه اقتصادی و دیپلماسی انرژی نگاشته شده است.https://fp.ipisjournals.ir/article_30693_eca85870ec8b6d70a888d143988d8a4b.pdf