وزارت امور خارجه فصلنامه سیاست خارجی 23829680 23 3 2008 12 01 The Fundamental Challenge of Islam with the Nature of Western ‎Diplomacy چالش بنیادین اسلام با ماهیت دیپلماسی غرب ‏ 641 660 9648 FA Journal Article 2014 10 19 The debate on co-existence and dialogue among civilizations will be meaningful only if the most important requirement for it- the peaceful approach among nations- does exist. In other words, both sides of a dialogue should perceive their value systems of the same weight and identify other’s values. Even the least hegemonic and dominant-oriented approach contradicts this aim. While the Western civilization is based on animosity toward the East, one could not think of East-West peaceful dialogue. Even the Western diplomacy which should be the means of dialogue is not more than imposing their will to others. Will this kind of approach able to produce respect for other nations and constructive engagement while it assumes other nations as wild and Barbarian? The foundations of Islamic thoughts contradict this approach and are based on respect and blessing to the whole world. بحث همزیستی و مذاکره و گفتگوی میان تمدن‌ها که در برخی مقاطع تاریخی و در بعضی جوامع مطرح می‌شود و مورد اعتنا قرار می‌گیرد تنها در صورتی اصالت حقیقی خواهد داشت که مهمترین شرط لازم برای تحقق آن، یعنی رویکرد مسالمت در طرفین یا طرفهای مقابل، وجود داشته باشد. به تعبیری طرفین استانداردهای ارزشی خود را هم‌وزن بدانند و یا آنکه حداقلی از ارزش‌های تمدنی را نه در حرف بلکه در عمل برای طرف مقابل بشناسند. درواقع آن طرف را نیز برخوردار از اصالت‌ها بدانند. تنها با داشتن چنین مفروضی بین دو حوزه تمدنی می‌توان امیدوار به احترام متقابل و در عین حال گفتگو بود. کوچکترین نگاه هژمونیک و برتری جویانه نافی این رویکرد می‌شود و اساس معادلات را برهم می‌زند. درحالیکه اساس تمدن غربی برپایه نظریه‌های اندیشه‌ورزان برجسته خود غرب همچون نیچه و هایدگر به کینه‌توزی قرار گرفته و متضمن چنین نگاهی به شرق نیست. با این وصف چگونه می‌توان انتظار آن را داشت که گفتگوی میان شرق و غرب و یا مسالمت میان تمدن غربی با سایر تمدنها جامة عمل بپوشد؟ تمدن غربی دراساس و بنیاد بر نگاه سوبژکتیو به عالم و آدم ساخته شده و همة فرهنگ‌ها و تمدن‌های دیگر را بمانند ابژه‌های قابل تصرف می‌نگرد و همین امر باعث می‌شود که حتی دیپلماسی غرب که علی‌القاعده می‌بایست ابزار گفتگو باشد، چیزی جز تحمیل اراده و زور به دیگران نباشد. روایت استعلایی غرب در هنگامه ارتقای علمی و تکنیکی آن در دو سه سده پس از شکل‌گیری مدرنیته و اصل جهانشمولی اروپا از نوع نگاه استیلاجویانه غرب بر سایر ابنای بشر حکایت دارد، که این مفهوم با نظریه‌پردازی فلاسفه و اندیشمندان عصر روشنگری همچون مونتسکیو و سپس هگل شکل گرفت. آیا از چنین نگاهی احترام به حقوق سایر ملل بویژه مللی که از آنها بربر و یا وحشی نام برده می‌شد و می‌بایستی که آنها را با استانداردهای غربی آراست، تفاهم و تعامل سازنده برمی‌آید؟ درحالیکه مبانی اعتقادی اسلام چنین چیزی را برنمی‌تابد و برخلاف غرب، براصل مهرورزی نسبت به عالم و آدم قرار گرفته و از همین رو با دیپلماسی و تعاملات جدید و قدیم غرب در تعارض می‌باشد. https://fp.ipisjournals.ir/article_9648_74dbd1111727a31a2b825d615d80b2e7.pdf