وزارت امور خارجهفصلنامه سیاست خارجی2382968027220130801The United States and International Criminal Court: Legal Concerns or National Interests?ایالات متحده آمریکا و دیوان کیفری بین‌المللی: دغدغه‌های حقوقی یا حفظ منافع ملی 2953147732FAJournal Article20130414From the outset that the idea to establish an international criminal tribunal got international support, the United States pessimistically perceived it as a threat to its strategic interests. With start of negotiations and conferences on writing the statute of International Criminal Court (ICC), the concerns of the US officials over the domain of competence and function of this court intensified. In this framework, they have raised different political criticisms and legal points about the Rome Statute of the ICC. Today, most of the US questions and points are replied and cleared. The present article aims to assess the validity and relevance of the most important legal questions raised by the US officials and senators about the Rome Statute ایالات متحده آمریکا از ابتدای شکل‌گیری ایده تأسیس یک نهاد قضایی کیفری بین‌المللی نسبت به تحقق این امر بدبین بوده و آن را تهدیدی برای منافع استراتژیک خود قلمداد کرده است. با آغاز سلسله مباحث و کنفرانس‌های تدوین اساسنامه دیوان کیفری بین‌المللی، نگرانی‌ها و بدبینی‌های مقامات ایالات متحده آمریکا نسبت به دامنه صلاحیت و طیف عملکردی این دیوان بیش از پیش شدت گرفته و با ایراد انتقادات و مخالفت‌های متنوع سیاسی و حقوقی همواره اعتراض خود را نسبت به مفاد و مواد سند تأسیس این دیوان ـ اساسنامه رم‌ـ اعلام داشته‌اند. با گذشت زمان بسیاری از ایرادات وارد شده بر اساسنامه رم از سوی ایالات متحده پاسخ داده شده و مرتفع گردیده‌اند. این مقاله جستاری است پیرامون برخی از مهم‌ترین ایرادات حقوقی مطرح شده از سوی مقامات و نمایندگان ایالات متحده آمریکا در مورد اساسنامه رم و پاسخ‌های متقن حقوقی به آن‌ها.https://fp.ipisjournals.ir/article_7732_9b07f50145902e945a1cc629f729c213.pdfوزارت امور خارجهفصلنامه سیاست خارجی2382968027220130801Power Elites in the United Statesنخبگان قدرت در جامعه آمریکا3153467733FAJournal Article20140816The power in American society is concentrated in big institutions and enterprises. The people at the top of these institutions are known as ‘power elites’. During the history of the US, these people have been under hegemony of a higher - wealthy - class. Therefore, a key question has been always that “who has the ‘real power’ in the United States?” This article introduces four categories of commercial, governmental, cultural and media elites in the US. Then employing statistics and descriptive-analytical method, will study the dynamism of higher class and elites in the United States. The Findings could contribute to better understanding of the political situation, social order and decision making mechanism in the United States. آن‌گونه که ادعا می‌شود، قدرت در جامعه آمریکا در نهادها و مؤسسات بزرگ آن متمرکز شده و افرادی که در رأس این نهادها قرار دارند به‌عنوان نخبگان قدرت در آن کشور شناخته می‌شوند. اما، در طول تاریخ آمریکا شاهد این نکته هستیم که همواره این افراد تحت سلطه یک طبقه برتر (ثروتمند) قرار داشته‌اند. بنابراین، این سئوال مطرح می‌شود که قدرت واقعی در ایالات متحده در دست چه افرادی است؟ در پی پاسخ به این سئوال به تشریح طبقه برتر و نهادهای مربوط به این طبقه، نخبگان قدرت در ایالات متحده در 4 گروه مختلف بازرگانی، دولتی، فرهنگی و رسانه‌ای پرداخته می‌شود. دراین مقاله با استفاده از آمار و ارقام و روش توصیفی‌ـ‌تحلیلی به بررسی وضعیت طبقه برتر و نخبگان آمریکا پرداخته خواهد شد تا روند نفوذ و تأثیرگذاری طبقه ثروتمند بر نهادها و سازمان‌های مختلف در راستای اهدافشان در طول تاریخ ایالات متحده مشخص شود. این یافته‌ها می‌تواند ما را در شناخت بهتر شرایط حاکم بر ایالات متحده یاری رسانده و بافت جامعه آمریکایی را بهتر نشان دهد. https://fp.ipisjournals.ir/article_7733_d9d3837ee7981e8c064774da6cdd98bf.pdfوزارت امور خارجهفصلنامه سیاست خارجی2382968027220130801Asia-Pacific in the US New Strategic Equation: The Role of Japanجایگاه آسیا‌ـ‌پاسفیک در معادلات راهبردی جدید آمریکا با تأکید بر نقش ژاپن3473687734FAJournal Article20140816The strategy of return to Asia and Pacific in Obama administration is from one hand due to economic and military growth of China, and from other, a multi-layered policy rooted in the US economic, political and strategic considerations in the Asia-Pacific region. Adopting this strategy, the United States will increase its political, military and economic presence in the region and strengthen ties with regional allies, while managing its expanding relations with China. If looming China as an emerging power resulted in the strategic decision by Obama administration to return to Asia-Pacific, Japan is the key element for success of this strategy which aims to re-balance the equation in the region.
The present article reviews the economic and security status of Asia-Pacific for the United States and the role of Japan in Obama strategy. راهبرد بازگشت به آسیا و پاسفیک اوباما، از یک منظر به دلیل رشد اقتصادی و نظامی چین مطرح شده است و از منظری کلان سیاستی چند بُعدی است که از ملاحظات اقتصادی، سیاسی و راهبردی آمریکا در منطقه نشأت می‌گیرد. آمریکا با پیاده کردن و دنبال کردن این راهبرد، حضور سیاسی، نظامی و اقتصادی خود در منطقه را افزایش خواهد داد و به تقویت روابط با متحدان و شرکای منطقهای و تعمیق تعامل با نهادهای چند جانبه و مدیریت روابط با چین خواهد پرداخت. اگر ارتقای چین به عنوان قدرت در حال ظهور، باعث شکل‌گیری راهبرد بازگشت به آسیا و پاسفیک اوباما گردیده، ژاپن کلید اصلی موفقیت این راهبرد در راستای موازنه مجدد در منطقه به شمار می‌رود. این مقاله با بررسی اهمیت اقتصادی و امنیتی منطقه آسیا و پاسفیک برای آمریکا، به نقش و جایگاه ژاپن در راهبرد اوباما می‌پردازد. https://fp.ipisjournals.ir/article_7734_be37ff14df68192d976f6ce76c6cbd15.pdfوزارت امور خارجهفصلنامه سیاست خارجی2382968027220130801Iran-US Cultural and Social Relations during Johnson Presidency (1963-1969)روابط فرهنگی و اجتماعی ایران و آمریکا در دوره ریاست جمهوری لیندون جانسون (48-1342ش/69-1963م)3693887737FAJournal Article20140816Expansion of cultural and social relations with abroad was a priority for Iranian government in 1960s. The present article studies Iran-United States cultural and social relations during the presidency of Lyndon Johnson. In the framework of cultural development which was a gate for political development, the United States, employing cultural instruments such as establishment of American schools and press activities in Iran, aimed to provoke its own desired developments in Iran. The social developments started with land reforms and continued with establishment of new political parties, introducing the new technologies and student exchanges. However, as this article concludes, since the US approach was colonial, the developments led to public unrest and paved the way for the victory of the Islamic Revolution in Iran in 1979.گسترش روابط فرهنگی و اجتماعی از جمله مسائل مهمی بود که در دهه چهل مورد توجه حاکمیت ایران قرار گرفت. این پژوهش به بررسی روابط فرهنگی و اجتماعی ایران و آمریکا در دهه چهل به‌ویژه در دوران ریاست جمهوری لیندون جانسون با استفاده از روش اسنادی و کتابخانه‌ای می‌پردازد. در راستای توسعه فرهنگی که سرآغازی بر توسعه سیاسی است، آمریکا با استفاده از پوشش‌های فرهنگی ازجمله راه‌اندازی مدارس آمریکایی و فعالیت مطبوعاتی در ایران درصدد ایجاد تحولات مطلوب موردنظر در این کشور بود. تحولات اجتماعی با اصلاحات ارضی آغاز، با تشکیل سپاه دانش و بهداشت و ورود فناوری و تبادلات دانشجویی ادامه یافت. اما به دلیل رویکرد استعماری و ترکیب آن با فساد دستگاه حاکمه استبدادی موجب نارضایتی عمومی، فرار مغزها و زمینه‌ساز پیروزی انقلاب اسلامی گردید.https://fp.ipisjournals.ir/article_7737_77330e1330ae2b086e5bfcae50d9ffae.pdfوزارت امور خارجهفصلنامه سیاست خارجی2382968027220130801From Ramsar to Urmia: International Aspects of Urmia Lake Tragedyاز رامسر تا ارومیه: ابعاد بین‌المللی بحران دریاچه ارومیه3894107738FAJournal Article20140816Influenced by development projects in its peripheral area, the Urmia Lake is facing dramatic ecological changes prone to an environmental tragedy. The environment does not recognize political borders. Any environmental change poses positive or negative implications inside the country as well as in its regional vicinity. At international level, different legal instruments on ecosystems, including ecosystem of wetlands, put certain commitments and obligations on states. Due to trans-border implications of ecosystem changes, international community decided to deliver financial aides and technical assistance to requesting states. Three international legal instruments; Ramsar Convention, Biological Diversity Convention, and the UNESCO Man and Biosphere Program are among international environmental instruments mostly applicable to Urmia Lake. This paper focuses on the ways and means the Iranian government could take the international support to address the Urmia Lake tragedy.چند سالی است که دریاچه ارومیه در اثر فعالیت‌های توسعه‌ای در حوزه آبریز دچار تغییرات بوم‌شناختی شدیدی شده و با ادامه چنین شرایطی می‌رود که منطقه دچار یک فاجعه زیست محیطی گردد. ابزارهای متعدد حقوقی زیستمحیطی بین‌المللی وضعیت انواع اکوسیستم‌ها از جمله اکوسیستم تالاب‌ها را مورد توجه قرار داده تعهداتی را متوجه دولت‌های متعاهد نموده‌اند. از سوی دیگر، جامعه بین‌المللی به دلیل آثار فرامرزی وضعیت اکوسیستم‌ها پذیرفته است کمک‌های مالی و فنی خود را در اختیار دولت‌های درخواست‌کننده بگذارد و در همین راستا کلیه دولت‌ها را مکلف نموده از طریق همکاری و تبادل دانش و تجربیات به حل‌وفصل چالش‌های زیستمحیطی خود بپردازند. کنوانسیون‌های بین‌المللی سه‌گانه: رامسر، تنوع زیستی و گونه‌های مهاجر و نیز برنامه انسان و زیست‌کره یونسکو از ابزارهای حقوقی بین‌المللی هستند که بیشترین ارتباط را با دریاچه ارومیه دارند. باتوجه به مفاد ابزارهای یادشده، این مقاله به تعهدات خارجی و راهکارهایی می‌پردازد که دولت باید به آن‌ها برای نشان دادن پایبندی خود به اجرای وظایف محوله و نیز دریافت کمک‌های مورد نیاز برای احیای دریاچه توجه کافی مبذول نماید. راهکارها شامل درج نام دریاچه ارومیه در فهرست مونترو کنوانسیون رامسر، طرح موضوع بحران در مجامع زیستمحیطی منطقهای و بین‌المللی، تعامل و همکاری بیشتر با کشورهای همجوار در این زمینه و استفاده از امکانات، دانش و تجربیات دیگران در مدیریت یکپارچه حوزه‌های آبریز با هدف احیای دریاچه و حفاظت از آن در آینده و نیز تدوین ابزارهای حقوقی لازم در سطح کشور نظیر "راهبرد توسعه پایدار" می‌باشد. https://fp.ipisjournals.ir/article_7738_588fdfa645b7f3c260188494bcafa149.pdfوزارت امور خارجهفصلنامه سیاست خارجی2382968027220130801Economic Diplomacy in Foreign Policy of I. R. Iran: the Case Study of Imposed Warجایگاه دیپلماسی اقتصادی در سیاست خارجی جمهوری اسلامی ایران: مطالعه موردی (دفاع مقدس)4114447740FAJournal Article20140816The present article aims to study the grounds, challenges and status of economic diplomacy in foreign policy of the I. R. Iran during the imposed war. The paper reflects that, due to domination of wartime economic priorities and political considerations, priority of internal issues over international issues, and increasing role of government in managing the national economy, economic diplomacy was not a key point in the country during the wartime. During this period, economy was an instrument in the hand of government whose efforts were to employ this instrument to provide political stability, national security, as well as the defense goals. در فرایند تکامل جهانی شدن، اقتصاد اهمیت فزاینده‌ای یافته و بازیگران متعدد دولتی و غیردولتی به عرصه دیپلماسی وارد شده‌اند؛ پدیده‌ای که از دید دیپلماسی سنتی مغفول مانده بود. این مقاله بنا دارد زمینه‌ها، چالش‌ها و جایگاه دیپلماسی اقتصادی در سیاست خارجی دوران دفاع مقدس را مورد بررسی قرار داده و به این سئوال پاسخ دهد که دیپلماسی اقتصادی از چه جایگاهی در سیاست خارجی برخوردار بوده و با چه چالش‌هایی مواجه گردید؟ به دلیل حاکمیت منطق اقتصاد جنگی و ملاحظات سیاسی، اولویت موضوعات داخلی بر موضوعات بین‌المللی و افزایش نقش دولت در اقتصاد ناشی از عدم انطباق منطقهای حاکم بر سیاست خارجی با منطقهای درونی حاکم بر جهانی شدن، دیپلماسی اقتصادی از جایگاه و نقش محوری برخوردار نبوده است. در این دوره اقتصاد به عنوان ابزاری در دستان دولت بود که تلاش می‌کرد از طریق به‌کارگیری آن اهداف سیاسی و امنیتی ناشی از ضرورت های دفاعی را تأمین نماید. https://fp.ipisjournals.ir/article_7740_38ed4039c0b33e2ec51cc4579405d03e.pdfوزارت امور خارجهفصلنامه سیاست خارجی2382968027220130801Russian Realism and Curill Islands: Theory, History and Realityرئالیسم روسی و جزایر ژئواستراتژیک کوریل: تئوری، تاریخ، واقعیت4454727741FAJournal Article20140816Why Curill Islands are of great geostrategic importance for Russia? There has been a dispute over this area between Japan and the Soviet Union and then Russia for a long time. The Russian concerns and considerations toward this issue have been the same during the time of Tsars, the Soviet Union and the Russian Federation. The evidences emphasize that the Russian Federation will not let this area to be separated from Russian mainland. So, the prospect for the end of this dispute is not so shiny. The only possibility is the withdrawal from two small islands of Hombai and Shitokan in return for big advantages for Russia. The present article studies the Russian policy toward this issue and the relations between geopolitics, theories, and the political action. چرا جزایر کوریل به عنوان منطقهای ژئواستراتژیک برای روسیه شناخته می‌شود؟ ضرورت پرداختن به این موضوع به واسطه مناقشه چند دهه‌ای است که میان ژاپن و اتحاد شوروری و پس از آن میان ژاپن و روسیه در جریان بوده است. پیامدهای این مناقشه می‌تواند جابجایی مرزهای استراتژیک جهانی و تغییر در ساختار قدرت نظام بین‌الملل باشد. رئالیسم تهاجمی، دیدگاهی است که این نوشتار از زاویه آن موضوع را بررسی کرده است. برپایه این دیدگاه یکسانی ملزومات سیاست خارجی روسیه در دوره‌های امپراتوری تزاری، اتحاد شوروی و روسیه امروزی نشان داده شده و سیاست‌های روسیه در قبال جزایر کوریل مورد تحلیل قرار گرفته است. اهمیت جزایر کوریل به واسطه فراهم ساختن پایگاه‌های هوایی و دریایی برای نظارت بر اقیانوس آرام شمالی، اهمیت دفاعی و اقتصادی‌شان، نقش آن‌ها در برتری استراتژیک روسیه نسبت به ژاپن و اهمیت بالقوه‌شان در رقابت هسته‌ای با آمریکا است. شواهد موجود بیان‌گر این امر هستند که فدراسیون روسیه اجازه جدایی این جزایر از خاک اصلی روسیه را نخواهد داد و لذا نمی‌توان پایانی برای مناقشه میان روسیه و ژاپن در شرایط کنونی متصور بود. تنها احتمال واگذاری دو جزیره کوچک هابومی و شیکوتان[1] وجود دارد که البته روسیه در قبال واگذاری آن‌ها امتیازات ارزنده‌ای را طلب خواهد کرد. مقاله حاضر تلاش جهت شناسایی سیاست خارجی روسیه و چشم‌اندازی است برای نشان دادن ارتباط میان نظریه‌های ژئوپلتیک و فعل سیاسی.
<br clear="all" />
[1]. Habomai & Shikotanوزارت امور خارجهفصلنامه سیاست خارجی2382968027220130801The Scotland Independence Referendum 2014: The British Concernsهمه‌پرسی سال 2014 استقلال اسکاتلند: دغدغه دولت انگلیس4735087744FAJournal Article20140816The referendum over Scotland independence or staying with the UK is due to be held on September 14, 2014. Three major British parties - the Conservatives, the Labor party and Liberals - are opposing the referendum. In case of vote to independence, the local government aims to revive the independent state of Scotland through developing social justice programs, competitive conditions and exploiting the energy resources of the North Sea. The British government is trying to magnify the political and economic risks of a future independent Scotland and provide the ground for keeping the <em>status</em> <em>quo</em>. This article suggests that the possible separation of Scotland could weaken the British position at national, regional and international levels, and the continuation of present situation is of great importance for London. همه‌پرسی استقلال یا ادامه حضور اسکاتلند در چارچوب انگلیس، قرار است 14 سپتامبر 2014 ( 23 شهریور 1393 ) برگزار گردد. سه حزب عمده بریتانیا (محافظه‌کار، کارگر و لیبرال دموکرات) مخالف جدایی اسکاتلند می‌باشند. در صورت رای مثبت اسکاتلندی‌ها به استقلال، دولت محلی قصد دارد با توسعه برنامه‌های عدالت اجتماعی، ایجاد شرایط رقابتی و دسترسی به درآمد نفت و گاز دریای شمال، کشور مستقل اسکاتلند را مجدداً احیاء نماید. شاید بتوان منابع نفت و گاز شمال، ذخایر طبیعی و صنایع این سرزمین را پشتوانه مهمی برای احیای استقلال آن قلمداد نمود، اسکاتلند دارای نظام قضایی مستقلی بوده و بر سیستم آموزشی، بهداشتی و درمانی خود کنترل کاملی دارد. این ایالت همچنین تا حدودی از اختیار تغییر میزان مالیات‌ها و از نهادی مشابه وزارت کشور بهره‌مند است. در عین حال دولت مرکزی انگلیس سعی دارد در مدت باقیمانده با برجسته کردن مخاطرات اقتصادی و سیاسی پیش روی یک اسکاتلند مستقل، موجبات تداوم اتحاد آن با خود را فراهم نماید. تداوم وضعیت موجود اهمیت به‌سزایی برای لندن داشته و جدایی احتمالی اسکاتلند می‌تواند موجب تضعیف جایگاه بریتانیا در سطوح ملی، منطقهای و بین‌المللی گردد.https://fp.ipisjournals.ir/article_7744_320755112b6d9e248ce1c26e1fcf534b.pdfوزارت امور خارجهفصلنامه سیاست خارجی2382968027220130801The Syrian Crisis: the Possibility or Refusal of Humanitarian Interventionبحران سوریه؛ امکان و امتناع مداخله بشردوستانه5095347745FAJournal Article20140816As for Syrian developments, several solutions have been introduced by regional and trans-regional players. Among them is the possible military intervention at the guise of international humanitarian law principles, the responsibility to protect and the ban on applying weapons of mass destruction. In spite of opposition by Iran, China, and Russia, the Western countries look for a military intervention in Syria to obtain their goals. Similar to the NATO intervention in the former Yugoslavia in 1999 and the US strike to Afghanistan and Iraq in 2001 and 2003, which are clear patterns of unilateral and multilateral interventions, there are debates on the possibility of military intervention in Syria justified by international law. The present article aims to assess and criticize the legal justifications for possibility or refusal of humanitarian intervention in Syria.
�� ���� P���کنند. پیش از این کشورهای غربی موفق به تصویب قطعنامه 1973 علیه لیبی در مارس 2011 شدند و با پشتوانه آن، اقدام به مداخله نظامی در لیبی نمودند. غربی‌ها با وجود مخالفت‌های کشورهایی چون؛ ایران،چین و روسیه، به دنبال نوعی مداخله نظامی در سوریه برای نیل به اهداف و منافع خود هستند. لذا همانند جنگ ناتو علیه یوگسلاوی سابق در سال 1999 و حمله آمریکا به افغانستان در سال 2001 و عراق در سال 2003 که نمونه‌های بارز مداخله یک‌جانبه و چندجانبه می‌باشند، در مورد سوریه نیز بحث درباره امکان مداخله نظامی و توجیه‌پذیری آن برمبنای حقوق بین‌الملل در محافل سیاسی و حقوقی بسیار مطرح می‌گردد. این پژوهش تلاش دارد تمامی توجیهات حقوقی امکانی/ امتناعی درباره بحث مداخله بشردوستانه در سوریه را مورد بحث، نقد و بررسی قرار دهد.
در روند تحولات پرشتاب سوریه، راهکارهای متفاوتی از سوی بازیگران منطقهای و فرامنطقه‌ای برای پایان بخشیدن به بحران این کشور پیگیری شده است. یکی از آن‌ها امکان مداخله نظامی در پرتو و به بهانه اصول حقوق بین‌الملل بشردوستانه‌‌ـ‌مداخلات بشردوستانه، اصل مسئولیت حمایت، ممنوعیت کاربرد سلاح‌های کشتارجمعی است. در واقع، جبهه کشورهای غربی در بحران سوریه، تغییر وضع موجود را با سرنگونی اسد و جایگزینی یک نظام سیاسی جدید دنبال می‌کنند. پیش از این کشورهای غربی موفق به تصویب قطعنامه 1973 علیه لیبی در مارس 2011 شدند و با پشتوانه آن، اقدام به مداخله نظامی در لیبی نمودند. غربی‌ها با وجود مخالفت‌های کشورهایی چون؛ ایران،چین و روسیه، به دنبال نوعی مداخله نظامی در سوریه برای نیل به اهداف و منافع خود هستند. لذا همانند جنگ ناتو علیه یوگسلاوی سابق در سال 1999 و حمله آمریکا به افغانستان در سال 2001 و عراق در سال 2003 که نمونه‌های بارز مداخله یک‌جانبه و چندجانبه می‌باشند، در مورد سوریه نیز بحث درباره امکان مداخله نظامی و توجیه‌پذیری آن برمبنای حقوق بین‌الملل در محافل سیاسی و حقوقی بسیار مطرح می‌گردد. این پژوهش تلاش دارد تمامی توجیهات حقوقی امکانی/ امتناعی درباره بحث مداخله بشردوستانه در سوریه را مورد بحث، نقد و بررسی قرار دهد.https://fp.ipisjournals.ir/article_7745_58ec72df0caca51df569d0b497c33805.pdfوزارت امور خارجهفصلنامه سیاست خارجی2382968027220130801The Arab World Developments: the Pattern of Change in Security System of the Middle Eastتحولات جهان عرب، الگوی تغییر نظام امنیتی در خاورمیانه (با تأکید بر مصر)5355627746FAJournal Article20140816The Middle East has kept its status as the strategic center of gravity for international politics. In the last couple of years, we witnessed developments in this region which were a big surprise for all. These developments turned the region into the global focus. Egypt, as the most populated Arab Country and with strategic and geopolitical position in the Middle East, was mostly under spot light. Any political change in Egypt would have implications for regional countries, including Iran, as well as for the great powers and their allies. The present article, providing a general view of the recent developments in the Middle East, will concentrate on Egypt as the case study. The Author argues that the triangle of Iran, Turkey and Egypt could establish a new security pattern and political atmosphere in the region. در چند سال اخیر شاهد تغییر و تحولاتی در خاورمیانه بوده‌ایم که برای هیچ‌کس قابل پیش‌بینی نبود. تحولات کشورهایی چون مصر، تونس، لیبی و... همه نتیجه به سر آمدن صبر مردم این کشورها و طغیان آن‌ها در برابر نظام‌های استبدادی است که توان حل مشکلات مردم را نداشتند. این تغییر و تحولات طی چند سال اخیر، منطقه را به کانون توجه دنیا تبدیل کرده است. مصر در این میان به عنوان پرجمعیت‌ترین کشور عربی خاورمیانه و همین‌طور جایگاه استراتژیک و ژئوپلتیک که در خاورمیانه دارد، مرکز بیشترین تحلیل و توجه بوده است. هر تغییر و تحول سیاسی در مصر می‌تواند کشورهای منطقه از جمله ایران و همین‌طور قدرت‌های بزرگ مثل آمریکا و هم‌پیمانانش در منطقه از جمله رژیم صهیونیستی را متأثر کند. این مقاله نقطه اصلی تحلیل خود را مصر قرار داده و ضمن کندوکاوی در تحولات اخیر مصر، تأثیر و پیامدهای آن را بر نظم سیاسی، امنیتی محیط آینده خاورمیانه بررسی خواهد کرد. مقاله حاضر بر این امر تأکید می‌کند که مثلث ایران، ترکیه و مصر می‌تواند پایه‌گذار محیط امنیتی‌ـ‌‌سیاسی جدیدی در خاورمیانه باشد و نظم امنیتی جدیدی را جایگزین نظم قبلی کند.https://fp.ipisjournals.ir/article_7746_f51dc802382ce2b548bf73ff0726a31d.pdf