وزارت امور خارجه فصلنامه سیاست خارجی 23829680 27 1 2013 06 01 Trans-Pacific Partnership and China’s Hesitation to Join this ‎Regional Framework موافقت‌نامه راهبردی مشارکت فراپاسفیک و تردید ‏چین برای حضور در این ساختار منطقه‌ای ‏ 147 174 7509 FA Journal Article 2014 08 05 Trans-Pacific Partnership (TPP) was an initiative formed in 2005 to create a trade-oriented milieu for free flow of commodities and services, and to encourage investment, economic growth, development and employment among and within its member states. With presence of 12 countries, this agreement is due to be implemented at the end of 2013. The present article believes that China, as the biggest developing economy, and the United States, as the biggest developed economy, are the two major powers in the Pacific region whose political and economic functions could not be assessed separately and without considering the dynamics and impacts of their mutual interactions. This article addressed the question that why, despite Chinas substantial economic interactions with most of the members states of the TPP, the Chinese political leaders hesitate to join this mechanism. ت�|
� ��
8�K�_G�ست. موافقت‌نامه اخیر با حضور 12 کشور مقرر شده تا پایان سال 2013 اجرایی شود. نوشتار حاضر بر این اعتقاد است که چین به‌عنوان بزرگ‌ترین اقتصاد در حال توسعه و آمریکا به‌عنوان بزرگ‌ترین اقتصاد توسعه یافته دو قدرت برجسته در حوزه منطقه‌ای کرانه اقیانوس آرام محسوب می‌شوند و عملکردهای تجاری، اقتصادی و سیاسی هر یک از آن‌ها را نمی‌توان بدون بررسی رفتار طرف دیگر بررسی نمود. علاوه بر آن سیاست اعلامی بازگشت به آسیا توسط دولت اوباما را باید در چارچوب نگرانی‌های واشنگتن از سرعت ظهور و توسعه دولت پکن در سایر بخش‌های اقتصادی، تجاری، دیپلماتیک، فناوری، نظامی و غیره جستجو نمود. بیش از نیمی از کل تجارت خارجی آمریکا و چین در سال 2012 با کشورهای عضو یا متقاضی عضویت در موافقت‌نامه راهبردی مشارکت فراپاسفیک انجام گرفته است. حال سئوال این است که چرا مدیران سیاسی چین برای پیوستن به موافقت‌نامه راهبردی مشارکت فراپاسفیک تردید دارند؟ مقاله حاضر در پاسخ به این سئوال، ابعاد این موافقت‌نامه راهبردی را بررسی می‌کند.    موافقت‌نامه راهبردی مشارکت فراپاسفیک از سال 2005 با هدف و ابتکار یک بازار تجاری برای مبادله آزاد کالا، خدمات، تشویق سرمایه‌گذاری، ترویج نوآوری، رشد اقتصادی، توسعه، حمایت و تولید مشاغل میان کشورهای عضو این موافقت‌نامه شکل گرفته است. موافقت‌نامه تجارت آزاد در حوزه اقیانوس آرام به منظور ایجاد یک ساختار تجاری جدید و غالب بر روابط تجاری منطقه تنظیم شده است. موافقت‌نامه اخیر با حضور 12 کشور مقرر شده تا پایان سال 2013 اجرایی شود. نوشتار حاضر بر این اعتقاد است که چین به‌عنوان بزرگ‌ترین اقتصاد در حال توسعه و آمریکا به‌عنوان بزرگ‌ترین اقتصاد توسعه یافته دو قدرت برجسته در حوزه منطقه‌ای کرانه اقیانوس آرام محسوب می‌شوند و عملکردهای تجاری، اقتصادی و سیاسی هر یک از آن‌ها را نمی‌توان بدون بررسی رفتار طرف دیگر بررسی نمود. علاوه بر آن سیاست اعلامی بازگشت به آسیا توسط دولت اوباما را باید در چارچوب نگرانی‌های واشنگتن از سرعت ظهور و توسعه دولت پکن در سایر بخش‌های اقتصادی، تجاری، دیپلماتیک، فناوری، نظامی و غیره جستجو نمود. بیش از نیمی از کل تجارت خارجی آمریکا و چین در سال 2012 با کشورهای عضو یا متقاضی عضویت در موافقت‌نامه راهبردی مشارکت فراپاسفیک انجام گرفته است. حال سئوال این است که چرا مدیران سیاسی چین برای پیوستن به موافقت‌نامه راهبردی مشارکت فراپاسفیک تردید دارند؟ مقاله حاضر در پاسخ به این سئوال، ابعاد این موافقت‌نامه راهبردی را بررسی می‌کند.  https://fp.ipisjournals.ir/article_7509_054ab897023645cd7ad69525c46992a0.pdf