وزارت امور خارجه فصلنامه سیاست خارجی 23829680 39 4 2026 02 20 The swing State and the Dynamics of Turkish Foreign Policy (Case Study of the Ukraine War) دولت آونگی و پویایی سیاست خارجی ترکیه؛ مورد پژوهی: جنگ اوکراین 175 198 734256 FA محمد علی قَنامی زاده فلاحی دانشجو (کارشناسی ارشد)، روابط بین‌الملل، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران. 0009-0007-8322-2942 ولی گل‌محمدی دانشیار، روابط بین‌الملل، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران. 0000-0003-2503-2183 وحید حسین‌زاده استادیار، روابط بین‌الملل، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران. 0000-0002-4320-8122 Journal Article 2025 11 06 Turkey's foreign policy, as it enters the 21st century, has developed a dynamic and multifaceted framework that necessitates new analytical approaches for comprehensive understanding. This study aims to elucidate this dynamism by analyzing Turkey's proactive engagement during the 2022 Ukraine conflict through the lenses of the global swing state concept and the theory of complex adaptive systems. The central hypothesis posits that Turkey's swing behavior constitutes a calculated response to geopolitical imperatives, systemic pressures, and internal dynamics, all aimed at achieving strategic independence. Employing a qualitative methodology with a descriptive-analytical framework, this research involved data collection through extensive library studies. Turkey's actions were scrutinized using five key indicators of global swing states: geopolitics, economy, military, diplomacy, and smart power, as well as through the principles of systems theory. The findings indicate that Turkey assumed the role of a swing state during the Ukraine crisis by implementing a dual strategy that involved military support for Ukraine while simultaneously sustaining economic relations with Russia. By leveraging geopolitical tools (such as the Montreux Convention), economic initiatives (including energy corridors), and diplomatic efforts (notably the mediation of the grain agreement), Turkey successfully maintained its influence over both belligerent parties. This swing activism has transformed Turkey's position from that of a subordinate ally to a pivotal regulator within the international order. While this approach has facilitated the achievement of strategic independence, it has also introduced structural risks, including a credibility vacuum and the perception of Turkey as an unreliable ally. سیاست خارجی ترکیه با ورود به قرن بیست و یکم، الگویی پویا و چندوجهی یافته که فهم آن نیازمند چارچوب‌های تحلیلی نوین است. این پژوهش با هدف تبیین این پویایی، به تحلیل کنشگری ترکیه در جریان جنگ ۲۰۲۲ اوکراین از طریق چارچوب مفهومی دولت آونگی و نظریه سیستم‌های انطباقی پیچیده می‌پردازد. فرضیه اصلی آن است که رفتار آونگی ترکیه، پاسخی هوشمندانه به الزامات ژئوپلیتیک، فشارهای سیستمی و پویایی‌های داخلی برای تحقق استقلال راهبردی است. این تحقیق با روش کیفی و رویکردی توصیفی-تحلیلی انجام شده است. داده‌ها از طریق مطالعات کتابخانه‌ای گردآوری شده و رفتار ترکیه بر اساس پنج شاخص کلیدی دولت‌های آونگی (ژئوپلیتیک، اقتصاد، نظامی، دیپلماسی و قدرت هوشمند) و با تکیه بر نظریه سیستم‌ها تحلیل شده است. یافته‌ها نشان می‌دهد که ترکیه در بحران اوکراین، با اتخاذ یک استراتژی دوگانه حمایت نظامی از اوکراین و حفظ روابط اقتصادی با روسیه نقش یک دولت آونگی را به طور کامل ایفا کرد. این کشور با استفاده از اهرم‌های ژئوپلیتیک (کنوانسیون مونترو)، اقتصادی (کریدورهای انرژی) و دیپلماتیک (میانجی‌گری در توافق غلات)، توانست نفوذ خود را بر هر دو طرف متخاصم حفظ کند. کنشگری آونگی، جایگاه ترکیه را از یک متحد پیرو به یک تنظیم‌گر محوری در نظم بین‌الملل تغییر داده است. این استراتژی ضمن تحقق استقلال راهبردی، با ایجاد خلأ اعتبار و معرفی ترکیه به عنوان یک متحد غیرقابل اتکا، ریسک‌های ساختاری نیز به همراه داشته است. https://fp.ipisjournals.ir/article_734256_073ea71ba6209ea816ae79602db469b0.pdf