وزارت امور خارجه فصلنامه سیاست خارجی 23829680 39 4 2026 02 20 Analyzing the Role of the Security Council in Countering Emerging Threats to International Peace and Security: The Case of the 2025 Iran-Israel War واکاوی نقش شورای امنیت در مقابله با تهدیدات نوظهور علیه صلح و امنیت بین‌المللی؛ مطالعه موردی جنگ ۱۲ روزه اسرائیل علیه ایران 5 34 734126 FA حیدر پیری استادیار حقوق بین الملل عمومی، گروه حقوق، دانشکده علوم انسانی و اجتماعی، دانشگاه کردستان، سنندج، ایران. 0000-0002-4302-7938 زهرا خاوری دانشجوی کارشناسی ارشد حقوق بین الملل، دانشگاه کردستان، سنندج، ایران. Journal Article 2025 11 28 The UN Security Council, in theory, possesses extensive authority to address wars, acts of aggression, and grave violations of international law.However, the Council's performance has faced fundamental challenges. Using a descriptive-analytical method, this study examines the gap between the Council's theoretical mandate in confronting emerging threats and its actual performance. The main question is to identify the structural, legal, and political obstacles that reduce the Council's efficacy and legitimacy in contemporary crises. The research hypothesis focuses on three key obstacles: the veto-based decision-making structure, ambiguity in defining a threat to peace regarding emerging threats, and the incompatibility of the Council's traditional mechanisms with the technological nature of these threats. The findings indicate that the Council's effectiveness is severely influenced by the structure of the international system, the national interests of its permanent members, and the instrumental use of the veto power; factors that have led to inefficiency, lack of transparency, double standards, and weakening of the Responsibility to Protect. The twelve-day Iran-Israel war precisely confirmed this finding: due to the political considerations of its permanent members (direct participation of the United States and the cautious silence of Russia and China), the Council suffered complete paralysis and took no effective action to condemn or stop the war. The final ceasefire was also imposed not based on a Council resolution, but by the US following a military power balance. This study demonstrates the predominance of major powers' interests over collective security and a transition from classical international law to power-based diplomacy. شورای امنیت سازمان ملل متحد، در تئوری دارای اختیارات گسترده‌ای برای مقابله با جنگ‌ها، تجاوز و نقض فاحش حقوق بین‌الملل است. با این حال، عملکرد این نهاد همواره با چالش‌های بنیادین مواجه بوده است. این پژوهش با روش توصیفی-تحلیلی، شکاف میان نقش نظری و عملکرد واقعی شورای امنیت را در مواجهه با تهدیدات نوظهور بررسی می‌کند. پرسش اصلی، شناسایی موانع ساختاری، حقوقی و سیاسی کاهش‌دهنده کارآمدی و مشروعیت شورا در بحران‌های معاصر است. فرضیه تحقیق بر سه مانع کلیدی تمرکز دارد: ساختار تصمیم‌گیری مبتنی بر حق وتو، ابهام در تعریف «تهدید علیه صلح» در قبال تهدیدات نوظهور و ناسازگاری سازوکارهای سنتی شورا با ماهیت فناورانه این تهدیدات. یافته‌ها نشان می‌دهد کارآمدی شورا به شدت تحت تأثیر ساختار نظام بین‌الملل، منافع ملی اعضای دائم و استفاده ابزاری از «حق وتو» قرار دارد؛ عواملی که به ناکارآمدی، عدم شفافیت، استانداردهای دوگانه و تضعیف مسئولیت حمایت انجامیده‌اند. مطالعه موردی جنگ 12 روزه اسرائیل علیه ایران (ژوئن 2025) این یافته را عیناً تأیید کرد: شورا در نتیجه ملاحظات سیاسی اعضای دائم (مشارکت مستقیم آمریکا و سکوت محتاطانه روسیه و چین) دچار «فلج کامل» شد و هیچ اقدام مؤثری برای محکومیت یا توقف جنگ انجام نداد. آتش‌بس نهایی نیز نه بر پایه قطعنامه شورا، بلکه توسط آمریکا و در پی موازنه قدرت نظامی تحمیل گردید. این مطالعه، غلبه منافع قدرت‌های بزرگ بر اصول امنیت جمعی و گذار از حقوق بین‌الملل کلاسیک به دیپلماسی مبتنی بر قدرت را اثبات می‌کند. https://fp.ipisjournals.ir/article_734126_502c000d215e28171da16b04bbfdc7cf.pdf