وزارت امور خارجه فصلنامه سیاست خارجی 23829680 39 4 2026 02 20 Application of the Strategic Model of Cultural Diplomacy in the Digital Age: A Case Study of National Image Management under Sanctions against the Islamic Republic of Iran کاربست الگوی راهبردی دیپلماسی فرهنگی در عصر دیجیتال: مطالعه موردی مدیریت تصویر ملی در تحریم‌ها علیه جمهوری اسلامی ایران 119 152 733556 FA محمد طاها قائم پناه دانشجوی دکترای تخصصی علوم ارتباطات، دانشگاه بین المللی سوره، تهران، ایران. 0009-0001-2651-489X Journal Article 2025 10 12 In the intricate landscape of international crises, cultural diplomacy, as a key instrument of soft power, offers unique capacities for de-escalation, rebuilding trust, and enhancing intercultural communication. This research aims to operationally elucidate and empirically assess the role of cultural diplomacy in international crisis management within the digital sphere, focusing on the case study of sanctions against the Islamic Republic of Iran. The study first develops a hybrid conceptual model (based on soft power, cultural diplomacy, and digital diplomacy) and subsequently analyzes its core mechanisms (narrative construction and trust-building) within the selected case. Data were collected and analyzed using a mixed-methods (qualitative-quantitative) approach, with a specific focus on the Iranian sanctions case (as the focal case study), through a survey of 78 experts and 15 semi-structured interviews. Qualitative thematic analysis and quantitative assessment reveal that cultural diplomacy operates through narrative redefinition (with a mean impact score of 4.2 out of 5 in the survey), unofficial mediation, and perceptual institution-building, with digital tools acting as strategic enablers. However, challenges such as institutional limitations, technological inequalities, and cultural misperceptions significantly reduce overall efficacy. This study, by presenting a practical conceptual model and crisis-oriented operational indicators, assists policymakers in enhancing countries' soft power capacities in the face of crises and facilitating intercultural dialogue. در دنیای پیچیده بحران‌های بین‌المللی، دیپلماسی فرهنگی به‌عنوان ابزاری کلیدی از قدرت نرم، ظرفیت‌های منحصربه‌فردی برای کاهش تنش‌ها، بازسازی اعتماد و تقویت ارتباطات میان‌فرهنگی ارائه می‌دهد. این پژوهش با هدف تبیین عملیاتی و ارزیابی تجربی نقش دیپلماسی فرهنگی در مدیریت بحران‌های بین‌المللی در بستر دیجیتال، به مطالعه موردی تحریم‌ها علیه جمهوری اسلامی ایران (بعنوان موردکاوی اصلی) می‌پردازد. این مطالعه ابتدا یک مدل مفهومی تلفیقی (بر اساس قدرت نرم، دیپلماسی فرهنگی و دیجیتال) را تدوین کرده و سپس سازوکارهای آن (روایت‌سازی و اعتمادسازی) را در موردکاوی منتخب، تحلیل می‌نماید. داده‌ها با تمرکز بر این موردکاوی و با رویکرد ترکیبی کیفی-کمی، از طریق پیمایش ۷۸ کارشناس و ۱۵ مصاحبه نیمه‌ساخت‌یافته گردآوری و تحلیل شدند. تحلیل مضمون کیفی و ارزیابی کمی نشان می‌دهد دیپلماسی فرهنگی از طریق بازتعریف روایت‌ها (با میانگین تأثیر ۴.۲ از ۵ در پیمایش)، واسطه‌گری غیررسمی و نهادسازی ادراکی عمل کرده و ابزارهای دیجیتال آن را تقویت می‌کنند، اما چالش‌هایی مانند محدودیت‌های نهادی، نابرابری‌های فناورانه و سوءبرداشت‌های فرهنگی اثربخشی را کاهش می‌دهند. این مطالعه با ارائه مدل مفهومی کاربردی و شاخص‌های عملیاتی بحران محور، به سیاست‌گذاران کمک می‌کند تا ظرفیت‌های قدرت نرم کشورها را در مواجهه با بحران‌ها ارتقا دهند و گفت‌وگوی میان‌فرهنگی را تسهیل نمایند. https://fp.ipisjournals.ir/article_733556_6b0619baff9647af66bbe14e7181c17b.pdf